dolce far niente?

Productieve eerste dag les: opgestaan, geskyped, naar de unief gegaan, twee uur gewacht omdat prof niet kwam opdagen, naar volgende les gegaan, een uur gediscussieerd over het lessenrooster, een half uur les gehad, gaan eten met Johanna (van eyp), basta. Ondertussen gelukkig wel een aantal italianen uit mijn les leren kennen - die godzijdank ook de andere vakken volgen - èn de beste aperitivo van Milaan gevonden.

Aperitivo is een beetje zoals tapa's in Spanje maar dan beter: je gaat naar een bar, bestelt een drankje en een heel buffet - all you can eat - opent zich voor u ogen. Tomaat met mozzarella, verschillende pasta's, slaatjes, pizza, broodjes met prosciuto, een vleesschotel, guacomole: ronduit heerlijk. Zo goed als de beste maaltijd tot nu toe deze week, vooral toen de ober ons nog een gegratineerd bordje groenten kwam brengen! Het was duidelijk een goede zet om met Johanna en 2 vrouwelijke kotgenoten van haar te gaan eten *grijns*.

Ze hebben mij trouwens gevraagd om bij hun in het appartement in te trekken, een dream come true als dat lukt: quasi midden in het centrum (aan de corso como voor de kenners), een appartement met 5 andere toffe meisjes, met een keuken met grote K (tenminste vergelijkbaar met die hier) en twee echte badkamers... te mooi om waar te zijn. Nu alleen nog zien of ik uit de residentie geraak. To be continued..

Cultmix

Zaterdagavond heeft de residentie zich plotseling ontpopt tot een half shoppingscenter: op de derde verdieping was er een feestje, op de tweede verdieping waren er een paar aan het voetballen en over de drie verdiepingen was een hele groep italianen verstoppertje met tikken aan het spelen. Een groot contrast met de gebruikelijke ziekenhuissfeer, om zo te zeggen...maar het was wel tof! Heb me dus suf gelopen over de verschillende verdiepingen en mij achter frigo's verstopt, onderweg nog wat gevoetbald met een rus, mexicaan en jamaicaan (met schitterend engels accent) en daarna uitgepuft met de Iranees van in mijn appartement.Met die laatste heb ik een deal dat hij mij italiaans leert en ik hem engels, best wel handig.

Helaas hebben de chinezen op mijn appartement zich verdubbelt en koken ze tweemaal per dag. Ben dan maar tot de conclusie gekomen dat het beter is om er mee te socializen (lees: buigen als ik ciao zeg 5 keer per dag) en heb een stukje gestoomd ei geproeft; ronduit heerlijke haute cuisine. Het was wel grappig als het klein chineesje van naast mij een aardappel probeerde te schillen met een groot vleesmes. Ik dacht dat haar onhandig doen aan het mes lag en gaf haar dus mijn aardappelschiller, maar meer dan een vierkante centimeter schil per poging kreeg ze niet van de aardappel...

Ondertussen ben ik nog een paar keer in de stad gaan rondhotsen met de zweed van een verdieping hieronder - heb de beste ijsjes van Milaan gevonden en een paar toffe plekjes. Milaan mag dan industrieel zijn, het heeft nog altijd veel (Italiaanse) stijl - met de opera als neusje van de zalm- en toffe steegjes en pleintjes. Naast mijn Italiaans verbeteren ben ik ook een basis Libanees en Perzisch begonnen: valt niet te onthouden helaas.

Het weer is hier nog altijd schitterend en de vakantiestemming zit er nog volop in, hoewel ik gisteren van mijn promotor een pak werk heb gekregen. Eindelijk, want was aan het popelen om eraan te beginnen. En nu ik eraan kan beginnen, ligt het natuurlijk mooi op mijn bureau (gelukkig zijn papers van een ideale grootte om mee te nemen op mijn ritjes van een uur in de metro) Morgen de eerste les - denk ik, want iedereen zegt dat het pas maandag begint. Ik hou jullie op de hoogte!

Italian mode

Het sprookje is voorbij, we zijn in typisch mossel-noch-vis grijs weer terechtgekomen. Met regen af en toe helaas. Ondertussen ben ik al wat wijzer geworden van het Italiaanse doen en laten:
- mijn twee kookplaten zijn blijkbaar een luxe, in de meeste residenties zijn er zelfs geen om de eenvoudige reden dat alle studenten gratis kunnen gaan eten in het shoppingscenter op 10 min wandelen
- uitgaan doe je met stijl: de dresscode noemden ze voor ons 'dress for success', en komt neer op cocktailkledij, voor meisjes liefst een kort fashionable kleedje en hakken tot in Tokyo. Door pijnlijk voeten de vorige keer was ik toch maar voor platte schoenen gegaan en een broek, en dat bleek zwaar underdressed. Gelukkig zijn ze mals voor meisjes, de kezen in polo en sandalen waren iets minder fortuinlijk en aan het klagen in hun opperste hollands - tot ons groot jolijt uiteraard.
- uitgaan doe je lang of met een dikke portefeuille: de meeste clubs openen maar om 23.30, en de laatste metro rijdt al om 00.30. Voor speedy feesters is dit misschien geen probleem, maar als je niet wil doordoen tot de eerste metro om 6.30, is een taxi zowat de enige optie. En die blijkt wel eens moeilijk te vinden als het pijpenstelen regent...

Voor de rest niet veel te doen hier buiten rondhangen in Milaan en proberen wegwijs geraken op de site van de polimi. Overmorgen heb ik een eerste afspraak met mijn promotor, benieuwd wat dat zal geven.

Milano: night mode

Milano loves fashion! Zoveel was duidelijk gisteren. Als Italianen spreken over show, dan bedoelen ze wel degelijk spektakel met alles erop en eraan: tapdansers, vuur- en lichtfonteinen, de eerste ballerina van de Parijse opera, je kan het zo zot niet bedenken. En uiteraard modellen met de nodige arrogante blik en een rug die schuin naar achteren staat alsof ze de lambada gaan dansen. Tijdens heel de show werd er geprojecteerd op de duomo, met als coole afsluiter een dj-feestje waarbij de kathedraal als equaliser diende (kijk maar naar het filmpje). Bij deze ook een 'grazie milla' aan Pieter die ervoor gezorgd heeft dat ik foto's had.

Voor de rest is het hier nog volop vakantie: uitslapen tot wanneer ik wil en daarna een heerlijk ontbijt op terras bij Pieter en Jakob (want ik heb zo'n luxe niet bij mijn kamer)

Het erasmusfeestje eergisteren was trouwens ook op z'n Italiaans: sjieke discotheek met zeteltjes buiten, cocktailbars zoals in de Mojito reclame van Bacardi en alle Italiaanse meisjes met torenhoge hakken en een zijden kleedje... Echt erasmus kon je het niet noemen, want het aantal Europeanen die ik tegengekwam, waren op 1 hand te tellen. Ondertussen heb ik nog wel een redelijk toffe Iranees van mijn gang leren kennen en een Libanees die behoorlijk wat kent van entertainen. Vooral grappig bij de Italiaanse portier die niets anders kan spreken dan Italiaans en dus een ideaal slachtoffer is om dingen aan wijs te maken. Oh en het hoogtepunt van vandaag: mijn kamergenote is opgedaagd! Ik heb haar amper 1 minuut gezien, maar de eerste indruk was ok. Ze had vanalle zakken mee van te gaan shoppen, dus zo fout kan dat al niet zijn;)

A la prossima volta,

Carolina

Veni, vidi, vici

Dag 3 in Milaan. Eigenlijk lijkt het nog maar de eerste dag en toch al meer dan een week geleden dat ik hier toekwam, want de tijd gaat razendsnel. Elke dag hondsmoe in mijn bed gekropen met 1000 gedachten die door mijn hoofd zweven.

Niet dat ik geen tijd had om na te denken, want wachtrijen verzinnen kunnen de Italianen wel. Met heel ingenieus uitziende flatscreens duiden ze aan welke nummertje aan welk loket mag komen, alleen zijn er duizend verschillende soorten nummertjes die je kan nemen.En dus stond ik aan de ticketjesrij in mijn haar te krabben: 'buitenlandse studenten'? ah wacht,daar staat een Italiaans woord met Erasmus naast.Of nee,'exchange students'. Of moet ik naar 'Welcome desk'?Uiteindelijk was de juiste keuze 'Studesk2', mijn studentensecretariaat... En gelukkig kwam ik dat al te weten na anderhalf uur, of mijn 3 uur wachten waren nog eens verdubbeld...

Met de juiste papieren op zak kon ik dan op zoek naar mijn residentie. Heel moeilijk was dat niet, want ze staat vlak naast de uitgang van de metro en dankzij google maps herkende ik het daar al. Gelukkig had ik een bagagedrager (lees: mama) bij mij, want zelfs al moest ik niet ver stappen, de trappen van de metro op en af met 40 kilo (stiekem zelfs iets meer) is toch geen sinecure... Op de residentie was er gelukkig een lift, al kan ik van veel meer luxe niet echt spreken zonder lavabo op mijn kamer en met twee kookplaatjes voor tien personen...Mijn kamer is wel aan de zuidkant wat heerlijk is, want nu kan ik in het zonnetje op mijn bed zitten typen:)

Van weer kan ik hier in ieder geval niet klagen. Alle sites die zeiden dat het hier zou regenen, kunnen er niets van, want het voelt echt nog zomervakantie, zalig topjesweer. En laten we hopen dat dat toch zeker de komende dagen zo blijft, want morgen is er iets groots te doen voor de Duomo (het grote plein dus). We hadden het aan een paar agenten gevraagd en ik had concert verstaan en mama modeshow, dus dat kan in ieder geval al niet mis! Vanavond is er een welkomstavond voor erasmussers, dus hoop ik daar een beetje volk van mijn faculteit te leren kennen.

Tot nu toe hou ik het bij Pieter, die exact hetzelfde als mij doet en hier een verdieping onder op kot zit. Van alle mensen die ik hier al ben tegengekomen (niet zoveel volk zover),was er nog maar eentje europeaan buiten Pieter en mij, dus laten we hopen dat dat snel verandert.

Ciao!

Home, sweet home

Afscheidsfeestje is voorbij, vanaf nu begint het af te tellen. Heb natuurlijk nog niets van bagage gemaakt, heb het adres van mijn promotor niet en mijn kamer ligt vol rommel... maar dat komt wel in orde.

Hiernaast een fotootje van mijn toekomstige campus: Milano Leonardo