Kunstige afsluiter

Momenteel zit ik op Malpensa Airport, te wachten op mijn vertraagde vlucht, te wachten op wat er mij te wachten staat in het Siberische België...Tot voor een week deed het raar om terug te keren, maar nu lijkt het precies of ik er al een beetje terug ben. In de bus waande ik me zelfs eventjes in Gent; ik vermoed dat het allemaal in ons hoofd zit.

Ondanks het feit dat ik Milaan nu toch 3 maand m'n stad kon noemen, heb ik deze week nog een hoop nieuwe dingen gedaan. Te beginnen met de Triennale op sombere zondag: de beste dag om een museum van moderne kunst te bezoeken! Het was een aangename verrassing om te zien dat er ook politieke kunst aanwezig was en tegelijkertijd heb ik bedacht dat mijn unief wel heel erg
trendy moet zijn, aangezien de stoelen van op het terras voor het studentenrestaurant ook tentoongesteld stonden...(nvdr: zo'n comfortabele metalen stoelen had ik nog nooit gezien)

Maandagochtend kwam dan een onverwachtse uitnodiging aan en eentje voor niets minder dan het Laatste Avondmaal van Leonardo Da Vinci! Ze stelden het schilderij open voor iedereen - gratis dan nog! - omwillen van een jubileum van de restauratie. Wel, schilderij is
misschien niet volledig het juiste woord, want het kunstwerk nam een gigantische muur in beslag (mijn schatting: 6m op 3m). En voor een keer zal ik toch moeten toegeven dat het de moeite waard is om het in het echt te zien, want het licht dat precies vanuit de muur kwam, is anders op de foto's...al is dat wel geen 14 euro waard.

Dinsdag ben ik dan voor de eerste keer naar de discotheek aan mijn deur gegaan: de Hollywood. Daar gaat zogezegd al het sjiek volk van Milaan naartoe, maar volgens Giulia en mij betalen ze gewoonweg models om er te gaan zodat de gemiddelde zieligaard er ook naartoe komt. Was best wel een grappige avond om onnozel te doen, dat was namelijk de enige manier om niet op te vallen..

Vanaf woensdag werd het Kerstmis. Kadootjes gaan kopen, het appartement zich laten ontpoppen tot een knus alternatief voor kerststal (nvdr: dit valt met een dikke korrel zout te nemen), lekker melige kerstliedjes in repeat en als kers op de taart: ons eigenste kerstfeestje. Met crêpes à la française con prosciuto e mozzarella - kids: do try this at home -, Italiaanse hapjes en Amerikaanse Snickerdoodles als dessert. Van die laatste valt het een beetje moeilijk te beschrijven wat het is - misschien onder andere ook omdat ze mislukt waren - dus ik stel voor om de dichtsbijzijnde Amerikaanse vrouw hiervoor aan te klampen.

Zaterdag, de laatste volle dag in Milaan, en dus tijd om mijn frigo leeg te vreten en 's avonds een feestje te doen om u tegen te zeggen. En ik moet toegeven: daar is het wel een goeie stad voor! Onverwachts was ik wel vlug wakker de dag erna, want ik kreeg het bericht dat Zaventem gesloten was en alle vluchten afgelast waren..slik. Maar zoals mijn eeuwig geluk voorschrijft, ben ik wonder boven wonder toch op de vlieger geraakt: eind goed, al goed.

Una lunga fine di settimana

Verlengd weekend: en geen kleintje, 4 heerlijke dagen! Met zon èn sneeuw (dat laatste alleen in de bergen helaas, tot mijn spijt ben ik nog niet tot op de pistes geraakt).









Zaterdag was ons appartement half getransformeerd tot een hotel, dus hebben we onze 5 gasten maar naar de Californian Bakery meegenomen voor een heerlijke brunch (na twee weken op rij begin ik zo al een beetje een habitué te worden precies), en daarna een wandeling tot aan de Duomo. Na hem duizend keer gezien te hebben ben ik hem zeker nog niet beu (een goedgegronde relatie niet waar), elke keer is er wel iets nieuws te doen of te zien. Daaraan kan je zien dat de stad echt leeft: elke week ontdek ik iets nieuws van kunst in de stad, zoals bijvoorbeeld de klokken hiernaast op de foto.

Maandagochtend werd het traveltime: een blitztripje naar Turijn en Val d'Aoste stond op het menu. Aangezien beelden in dit geval meer zeggen dan tekst, heb ik voor de gelegenheid extra veel fotootjes geplaatst -voor liefhebbers kan ik altijd een lijstje maken van Piazza's die we gezien hebben. In het kort: Turijn, stad van sjieke oude café's, shopping -weliswaar niet zo fancy als in Milaan -, mooie piazza's met pallazzo's, filmmuseum , lijkwade, reclame (zoals Milaan) en festival van het licht. Dat laatste is hier blijkbaar ook, maar ik moet toch toegeven dat het in Turijn impressionanter was.




















Tenslotte verdient het ook wel de vermelding van uitzonderlijk goede aperitivo en ontbijt in het hotel, waardoor we picknickgewijs op heel het weekend 7 euro gespendeerd hebben aan eten... een waar record.


Wat Aoste betreft, een heerlijk klein dorpje in de gelijkgenoemde vallei, met schitterend zicht op de bergen (vooral aangezien het zo'n heerlijk blauwe dag was). Als we hadden gekund, waren we direct gaan skiën...

En last but not least: de alom bekende Manzetti, uitvinder van de telefoon had er een huis. Zo ben ik de dag ervoor te weten gekomen dat Lagrange afkomstig was uit Turijn en heb ik uiteraard - nerd als ik ben - een foto van zijn straatbordje genomen. Ik moet toch toegeven, mijn lijstje van italiaanse wiskundigen uit het noorden begint zich aan te dikken...want blijkbaar was Fibonacci ook al van Milaan! En alle konijntjes bewonderen hem nog steeds hiervoor.

Girls nights

Alweer een tijdje geleden, want weer een examen dat roet in het eten gooit om dingen te doen - buiten tijd verdrijven en mezelf wijsmaken dat ik aan het studeren ben. Want ja, die examens hier lijken toch middelbare schoolniveau en het vorige ben ik ook doorgeraakt zonder al te veel te doen, dus waarom de moeite nemen? Tot wanneer ik het deksel op mijn neus kreeg uiteraard: 2u tijd voor een examen waar ze er hier bijna 4u voor zouden geven. Tik tak tik tak...en dan piekt die adrenaline wel!

Voor de rest gaat het leven in het appartement hier gezellig voort, vorige week hebben we de verjaardag van Anna (de Amerikaanse) gevierd. Heerlijk kotfeestje met lekker eten - uiteraard aangezien Giulia, de Italiaanse, het gemaakt/gekruid had -, praten over duizend en één dingen en proberen onuitspreekbare zinnen na te bootsen in 3 talen. (de voertaal gaat van Italiaans over tot Frans met Johanna en Lucie tot Engels en terug naar Italiaans) Na het feestje nog met Giulia gaan ronddwalen in het Milaan dat bijna ging slapen en nieuwe plekjes verkend. O, hoe zalig is het toch om van mijn appartement een wandelingetje in het centrum van de stad te kunnen doen!

Het hoogtepunt van de maand was echter vrijdag: La grande Scala*gewichtig gezegd*. Een sprookje van een opera, zowel het gebouw als Carmen zelf, met muziek die je deed wegdromen naar veel verschillende plekken. En zodanig geavanceerd dat in elke zetel een schermpje hing waar je de tekst op kon doen verschijnen in 3 talen; zeer handig aangezien ik anders niet echt veel van het verhaal had kunnen volgen. Het was ook best wel tof om met een opera vol jeugd te zitten, de sfeer zat er op het einde goed in (lees: staande ovatie en "Braavo, braavo" alom) dus ik denk dat de acteurs ons wel een dankbaar publiek vonden. De foto hiernaast is een gelukkige mengeling geworden van het uitzicht vanop het balkon (wat een Sissi-gevoel) en de receptiezaal. Laat die bals maar komen zou ik zo zeggen..

Dit weekend is een verlengd weekend omwille van San Ambrogio, de beschermheilige van de stad (helaas is Sinterklaas hier nergens te vinden), dus ga ik met Johanna en Lucie Turijn en Aoste bezoeken de volgende dagen. Dat belooft...

Tenslotte nog een paar bedenkingen over Italië: Hier in Milaan zijn ze absoluut slecht in 3 dingen:
- Banken: er zijn er op elke hoek van de straat en meer verschillende soorten dan je kan onthouden, en het zijn allemaal prutsers. Volgens mij verdient een gemiddelde bank hier het meeste aan klanten die van bank verwisselen..
- Telefonie: regelrechte afzetterij. Het kost mij minder om met een belgisch nummer te smsen dan met een italiaans! En ik ben al zonder bereik gevallen op de campus van de universiteit - jawel, binnen de ring van een grootstad.
- Waterafvloeiing: misschien is het uit wishfull thinking, maar de stad is absoluut niet voorzien op regen. Bij het minste dat uit de lucht valt, vormen zich overal plassen - uiteraard net op zebrapaden - en drupt het wel in elk metrostation. Dat laatste proberen ze dan op te lossen, of beter in de hand te houden door er zagemeel te leggen, en dat resulteert dan in zeer smakelijke hoopjes drek in het midden van een gang...het lek oplossen is duidelijk teveel gevraagd.

Tussendoortje

Nu ik hier toch al een twee maanden zit, dacht ik eventjes een optekening te maken van alle niet-Belgische kantjes hier. Bij deze, dit is voor mij Milaan in een notedop:

Kledingsstijl:
- ben je een student, inspireer je dan zo goed mogelijk op Amerikaanse flutsoaps. Met een jeansbroek, sportschoenen en trainingspull geraak je het beste verloren in de massa. Als je eerder voor alternatief wil gaan (enkel voor mannen), schaf je dan een haarband aan om zo op uiterst handige schminkerswijze je halflang haar naar achter/omhoog te houden.
- ben je een zakenman, draag dan een pak van mooie kwaliteit gecombineerd met een bodywarmer
- ben je een schooier, zorg dan zeker dat je toch min of meer normaal gekleed bent. Lompen zijn in Milaan not done..

Klassesysteem: buiten de normale man met de pet zijn er 3 specifiek getypeerde klassen:
- i truzzi: bij ons bekend als macho's, hebben steevast een zonnebril in hun haar, ook al staat het weer op regenen en zitten ze in de metro
- i fighetti: vooral voor vrouwen, houden van glamour en zouden nooit toegeven dat hun handtas van Louis Vuitton gekocht is van de dichtsbijzijnde straatverkoper. Laqué (of hoe je dat schrijft) is the way to go. Niet teveel uiteraard, het moet klassevol blijven..
- i sfattoni: de locale Johnny's en Marina's, vooral te vinden op de metro.

Wees een heer in het verkeer en:
- parkeer dubbel, liefst op het voetpad
- zet je scooter aan alvorens een praatje te beginnen slaan bij het vertrek
- groen is doe wat je wil, oranje is haast je en rood is uitkijken voor je oversteekt/snel doorrijden

Do's and don'ts:
- waag het niet om te eten in de metro: je wordt aangestaard
- koop enkel een broodje als je geen tijd hebt om te eten; waarom anders brood als er pasta is?
- kleed je naar de datum in plaats van het weer en liefst ook te warm; de meesten lopen hier als antarcticabewoners rond, terwijl een tussenseizoenjas best nog te doen valt...
- als je afspreekt, kom dan niet minder dan 15 minuten te laat
- als er iets gevraagd wordt, begin dan direct zo luid mogelijk te antwoorden om je mening te uiten: hier geldt het recht van de luidste
- wanneer je een Mc Donalds zoekt, kijk dan gewoon naar één van de vele bordjes waarop staat "Mc Donalds 1 min in deze richting"

O casa mia

Eventjes ter informatie: op 6 november staat een bericht dat eigenlijk thuishoort op 20 november ongeveer, vraag mij niet waarom, want de technologie is al een hele week met mijn voeten aan het spelen...weeral.
Gelukkig is er iets dat veel goedmaakt: mijn appartement *gelukzalige zucht*. Voor de eerste nacht eindelijk alleen in mijn kamer geslapen met een heerlijk bed, zonder te moeten denken dat er om ik weet niet welk uur nog mensen zouden zitten roepen in de gang, en dat het licht om ik weet niet welk belachelijk uur zou aangaan opdat mijn kamergenote naar een belachelijk feuilleton kan kijken...La dolce notte.

Er is hier zo ongeveer alles wat je kan indenken: minstens 10 soorten potten en pannen, een oven, een microgolf, een waterkoker, kruiden, 3 frigo's, een wasmachine, droogrek, al het kuisgerief dat je je kan indenken - inclusief een voorhistorische stofzuiger - en zeker niet het minst belangrijk: gezellige sfeer. Wat een luxe. Gisteren heeft Giulia, de Italiaanse hier die mijn grootste bron van uitleg en entertainment is wat betreft de Italiaanse cultuur, echte spaghetti carbonara gemaakt. En ik moet zeggen: hij was een stuk beter dan alle carbonara die ik ooit al gegeten had! (het geheim ingrediënt is ajuin) Daarmee heb ik ook direct de uitdrukking van de dag geleerd: 'prendere uno spaghetto' (= angstig worden) Zalig Italiaans toch. Een van de grappigste zinnen die ik gehoord heb tot nu toe, is de beschrijving van de Italianen over hun land: "Pasta, pizza, mandolina, sei bellissima, Roma, Venezia, Aah!"(dit moet je heel snel zeggen en zo zangerig mogelijk)

Straks gaan we met een paar van ons kot naar een panelgesprek met de dirigent en de regisseuse van Carmen - beiden zeer bekend hier -, kwestie van in de sfeer te komen om te gaan kijken volgende week! Ik ben benieuwd... Voor de rest, aan de gelovigen die deze blog lezen: wees vrij om te bidden dat Matlab miraculeus terug wil werken op mijn computer, want tot dan ben ik thesisgewijs werkloos. Nog voor ik deftig kon beginnen, helaas. *grmbl windows*

Designers om het tuintje leiden in Milaan

Zoals verwacht was het weekend heerlijk: zelfs de weergoden hadden een uitzondering gemaakt, zodat ik zaterdagochtend nog alle mooie toeristische plekjes kon tonen met een blauwe hemel in plaats van stortregen. En bij deze kan ik dus met volle overtuiging zeggen: Zonnen op de top van de Duomo is heerlijk. Aan al dezen die dachten dat Kathleen met een laagje bruinen zonder zon ging terugkomen: U was in de buurt!


Na het nodige japannertoerisme zijn we dan overgeschakeld op het fashion-gedeelte, uiteraard terwijl we alle Italiaanse trekjes en curiositeiten aan het bestuderen waren (onder andere de verschillende politiemachten die in Milaan rondhotsen, waarvan het exemplaar op de metrofoto - uiterst subtiel getrokken - vermoedelijk een van de carabinieri is; die met het tofste uniform)
Zoals je aan de foto van Armani kan zien, was niet alle shopping een even grote marteling voor Maarten;) Na alle peperdure snufjes van Ferrari te hebben onderzocht en een open fotosessie met een model te zien - een gigantische rij gibberende meisjes was aan het wachten om in zijn armen te staan -, zijn we overgeschakeld tot de echte glamour: via Monte Napoleone.














Niet zomaar een sjieke buurt, maar de straat waar elke zichzelf respecterende designer een boetiekje heeft staan. En dus besloten we eens te proberen hoever we konden gaan in sjieke kleren passen, de klant is toch koning nietwaar? Maarten probeerde een Hugo Boss, ik een kleedje van Iceberg en Kathleen sloeg het allemaal met maar eventjes de galakledij van Versace (zet maar een nulletje achter jullie idee van de prijs) uit te proberen! We hadden er ons al in getraind om alle kleren strategisch af te kraken zodat we toch maar niets moesten kopen, en het smoesje dat we een suitekleed zochten voor een trouw in het lang ging erin als zoete pap. Nietsvermoedend ging de verkoopster andere maatjes en kleuren halen! En wij maar gniffelen. Tenminste hadden ze deze keer iets te doen...

November: bizarre maand

Where should I start? Wel ja, waarschijnlijk het beste bij vandaag, sta namelijk nog in 'English-mode' omwille van mijn examen vandaag, dat ik als een echte broekschijter in het Engels heb ingevuld om geen taalfouten te maken. Vandaar dat het nogal stil geweest is aan deze kant: heb mij de laatste tijd aardig kunnen bezighouden met rondtoeren in Milaan met mijn ouders, rondlopen als een kip zonder kop omdat mijn computer gecrasht was en ongeveer iedereen aanklampen die mij zou kunnen helpen, en studeren in een mix van Nederlands-Engels-Italiaans. Resultaat van dit alles: ik heb weer eens wat meer gezien van Milaan, ben nu trotse eigenaar van Windows 7 (helaas maar voorlopig voor 30 dagen) èn heb mijn examen min of meer behoorlijk opgelost.

Hier zijn de highlights van een weekendje heerlijk kosteloos toerist wezen:

- Navigli: het schaarse water te vinden hier in Milaan - buiten hetgene wat uit de lucht valt -, waar een hele hoop bars met een hele hoop uitgaand volk zich bevinden. Vreemd genoeg ook redelijk veel boekenwinkels, met eentje waarin ik voor 2 euro een Geronimo Stilton heb gekocht. (en dit klinkt zowaar als een design schilderij, voor zij die het niet kennen: vraag raad aan de dichtstbijzijnde 8-jarige)

- Pinacoteca Ambrosiana: zwaar onderschat door de toeristische gidsen, waarschijnlijk omdat de collectie momenteel gepimpt wordt met een hoop originele bladeren uit de Atlantica van Leonardo Da Vinci, maar daarnaast toch nog altijd een mooi museum in een oude villa. Hiernaast een clandestiene foto van Milaan (of in die tijd nog Mediolanum?) volgens de Leo. De tentoongestelde manuscripten zullen trouwens een van de hoogtepunten zijn van de Expo die in 2015 hier plaatsvindt - en waarvoor ook metrolijn en een hele reeks gebouwen voor mode uit de grond schieten in de buurt van mijn appartement
(wel, de metro schiet eigenlijk eerder IN de grond).

- Het cimitero (kerkhof) à la Père Lachaise met enorm imposante graven en bekende namen zoals Campari, Verdi en Garibaldi. Hieronder ook de 'inkomhal' met in het midden het graf van Manzoni, de schrijver van I Promessi Sposi (wat jullie uiteraard al wisten), een bestseller uit de middeleeuwen waarvan onze lerares Italiaans het geschikt vond om er ons uit te laten lezen... Ongetwijfeld mooie uitdrukkingen en zo, helaas niet zo handig dagelijks Italiaans.

- Last but not least:
een cotoletteria - inderdaad, zij serveren enkel koteletten - waar we alledrie een super (in alle betekenissen van het woord, want het stukje vlees nam een heel pizzabord in beslag) cotoletta Milanese gegeten hebben, belegd als was het een pizza. Ik lek er m'n lippen nu nog van af (en mijn maag kijkt iets bedenkelijker).

En ik was bijna vergeten zeggen waarom deze maand bizar betiteld wordt: Momenteel loop ik hier weer met mijn zomervest rond - een Novemberse gril? - terwijl de Italianen zich liever volgens de datum kleden en er dus uitzien als Noordpoolbewoners. Toen ik vorig weekend vanalles bezocht had, leek het weer een beetje zomer maar tegelijkertijd heb ik toch examens (dus januarigevoel). En dat terwijl ik ook les blijf volgen ondertussen en een hoop examenloze studenten hier nog vrolijk loopt te feesten: Ik ben gedesoriënteerd.

Scalalalalalaaa

Amper twee maanden in Milaan en al bekend: dit was een extra blogberichtje waard. De foto hiernaast komt namelijk uit de 'Leggo', een gratis krant zoals de 'Metro' bij ons die dagelijks door zo'n miljoen mensen gelezen wordt... En jawel, de grote kop die je daar boven de massa zit uitsteken is inderdaad Pieter, met daarnaast een stukje roze t-shirt dat door kenners kan geïdentificeerd worden als mijn vtk t-shirt. In alle bescheidenheid kunnen we dus zeggen dat we MIM's geworden zijn: Molto Importanti Milanesi. En uiteraard word ik nu elke dag wakker met het wijsje van Habanera in m'n hoofd (loop de hele dag te zingen en te fluuuiuiten..*deuntje van kinderen voor kinderen*).

Dat wakker worden was deze morgen net iets te vroeg, want mijn kamergenote heeft het in haar hoofd gehaald dat ze vanaf nu om 4u moet opstaan om te beginnen leren - we hebben al een paar examens eind november. Gelukkig slaap ik daar meestal door en ben ik slaapdronken genoeg om direct terug in slaap te vallen, wat best tot grappige resultaten kan leiden: ik dacht namelijk eerst dat er een man aan haar bureau zat, verschoot mij een ongeluk, kroop onder mijn lakens uit verlegenheid voor die onbekende, en bedacht een halve minuut later dat het toch gewoon mijn kamergenote was (nvdr: ze is nogal groot/reusachtig en mijn ogen hebben -6 van bijziendheid...)

Overmorgen komen Maarten en Kathleen, joepie! En ook Hamed, de vriend van Johanna (van EYP), die teruggekomen is uit Helsinki met mexicaanse griep, dus dat wordt ongetwijfeld interessant. De kranten staan er hier trouwens vol van en zowat iedereen die ik ken hier is al eens ziek geweest, maar tot zover werkt het hout dat ik vasthoudt redelijk goed:)

Historisch moment: ik ben tickets gaan halen voor de Scala (in dummy-taal: de opera van Milaan). Niet zomaar tickets, maar kaartjes voor Carmen geregisseerd door een heel bekende Italiaanse - heb ik mij laten vertellen - parterre in een van de beste opera's ter wereld en dit allemaal voor het luttele bedrag van 10 euro *kijkt trots*. Ik ben er weliswaar voor moeten opstaan om 5u om 6u in de rij te gaan staan, maar dat bleek zo'n slordige 170 euro waard toen we naar de normale prijzen van de opera keken en daar heb ik het wel voor over. Ondertussen heb ik de dan ook eens een koffie kunnen binnenkappen om 7u 's ochtends met zicht op de Duomo waarachter de zon opkwam, best wel de moeite.

Ondertussen veel kleine en grote dingen gebeurd: heb nog eens een sociale analyse gedaan over de Italianen - daar amuseer ik mij vooral op de metro mee - en mijn lijstje met kenmerken is behoorlijk aangegroeid. Zo ook mijn kennis van het Italiaans en leuke uitdrukkingen, bv "i film panettone" zijn de melige films die ze in de kerstperiode uitgeven (panettone is een gebak dat de Italianen met Kerstmis eten). Daarbij hebben we in de laatste Italiaanse les ook alle typische gebaren geleerd, die ik uiteraard vleitig uitvoer.

Zaterdag was het Halloween en aangezien dit blijkbaar uitbundig gevierd wordt hier in Milaan, hebben Pieter en ik ook ons beste beentje voorgezet. Aangezien verkleedkleren en schmink kopen nogal tam is, hadden we al onze creativiteit uit de kast gehaald: een wit gezicht kregen we nivea te mengen met bloem (weliswaar op een strategische manier om geen klonters op ons gezicht te kwakken, wat helaas niet volledig lukte bij Pieter hihi), de finishing touch was door met een oogpotlood vampiertanden te tekenen en wallen te vergroten zodat we er dood uitzagen - helaas niet zo moeilijk in mijn geval - en onze lippen bleek te maken met fond de tint. Daaronder een kostuum - dracula - voor pieter en een secretaresse-outfit voor mij met twee extra rode stipjes in de hals, en klaar is kees! (kids, don't try this at home, want na een tijdje ging de bloem er redelijk af en begonnen mensen mij te vertellen dat ze eerst dachten dat ik gewoon mij opgemaakt had...slik) Het was geen schitterende vermomming, maar de prijs-kwaliteitverhouding was goed, vooral toen ik op het feestje nog een draculamantel naar mij gesmeten kreeg, en niemand die kwam opeisen:) Een schitterende avond, en niet in het minste door vele cool verklede feesters die er rondliepen (onder andere man die zich in de mannetjes van clockwork orange hadden verkleed, met alles erop en eraan). Voor de eerste keer ben ik ook uitgegaan met Belgen (echte) die ik nog niet op voorhand kende, en dus was het een stukje een belgisch feestje voor een keer - ze hebben zelfs Technology van Milow gedraaid! What can I say, alle stukjes België die ik hier kan krijgen, neem ik met open handen aan (heb trouwens koekjes van De Strooper gevonden in Coop hier, joepie!)

Er was eens... Venezia

Mijn (sociaal) leven heeft tijdelijk op een laag pitje gestaan, een beetje als voorbereiding op wanneer Piet kwam, en toen had ik plotseling weer veel te vertellen! (en geen tijd om het neer te zetten) En ik was blij, en het werd mooier weer, en alles was goed. En we gingen een weekendje naar Venezia!

Dit was uiteraard na we alle speciale plekjes in Milaan hadden bezocht, hij aan iedereen hier was voorgesteld, mijn appartement had gekeurd, een Libanees feestje op de residentie hadden meegemaakt (wekelijkse traditie) en niet onbelangrijk een aperitivo hadden gedaan. Bij dat laatste was er gelukkig veel volk, anders hadden de uitbaters misschien gemerkt dat Piet de helft van de toog aan het leegeten was en een kleine 10 keer terugkeerde om zijn bordje te vullen...maar het buffet was heerlijk en vol, en Piet werd een overtuigd aperitivoganger.


Zondagochtend vertrokken we 's ochtends vroeg met de trein naar Venezia. Zelfs een uur vroeger dan we wouden, want in het sprookje hadden we er natuurlijk niet bij stil gestaan dat het uur veranderde dat weekend en tot die conclusie kwamen we pas om 7u 's ochtends...Maar niet getreurd, want van dan af liep alles zodanig op rolletjes dat we bijna dachten dat we het geluk verdiend hadden! Venezia was ronduit heerlijk en niet in het minst omdat het in een warm nazomerzonnetje gehuld was. Piet had een expertgids bij zodanig dat we alle verdoken plaatsjes konden ontdekken, wisten waar we een overzetgondel konden nemen voor slechts 50 cent (ipv 20 euro per half uur) en schitterende voetverterende wandelingen konden maken. Hiernaast een paar fotootjes (dankzij de camera die Elisabeth had meegegeven, waarvoor zeeer veel dank)

Sociologia

En toen was het er: de koude. Op drie dagen ben ik veranderd van geen jas naar de dikste jas die ik meehad (mijn winterjas dus), en dat allemaal terwijl het er elke dag exact hetzelfde uitziet...zot.

Volgens de politechnico is het academiejaar nu pas echt begonnen blijkbaar, want gisteren was er nog een welkomstreceptie voor erasmussers. Daar moet je je niet te veel van voorstellen, want het was in een tochtige betonnen 'agora' - die architecten toch - vol buitenlanders en opportunisten waarvan zo'n 30% effectief erasmus was. Het hapjesbuffet was dus weg in 5 minuten, maar we Koni en ik hebben ons wel goed geamuseerd met mensen bekijken. Ongelooflijk hoeveel rare mensen er hier rondlopen, heb ik mij gisteren gerealiseerd. De weddenschap ging dan natuurlijk over welke nationaliteit ze hadden...tweede conclusie van gisteren: er lopen veel te veel Italianen met een non-Italiaans uiterlijk rond hier in Milaan! De zekerheden zijn niet meer wat ze geweest zijn.

Sinds dinsdag zijn ook de Italiaanse lessen begonnen: op en top kwaliteit*kuch* Als je op de achterste rij zit zie je dat er vanvoor een vrouwtje staat en dat haar mond beweegt, en wanneer iedereen plotseling ook begint rond te scharrelen gaat het er meestal om dat zo goed mogelijk na te bootsen. Maar de mensen op de laatste rij zijn best wel sympathiek en met een babbeltje te doen in het Italiaans leer je ook veel bij, en dat is uiteindelijk waar het allemaal om draait. (nvdr: dit is sterk op flessen getrokken, af en toe doen we ook wel iets nuttigs in de les) Op sociaal vlak is het best ook wel grappig om het groepsgedrag te zien van een groep die elkaar niet kent en zichzelf in groepjes moet splitsen en geforceerd sociaal moet doen. Op de Spanjaarden na natuurlijk, want zij hebben hun eigen groep al van in het begin en kakelen gezellig door.

Nog een laatste grappig voorval op de metro waaraan ik de titel opdraag: ik stond nietsvermoedend in de metro toen er een hitsig Italiaantje in de metro aan het bel-lopen was. En plotseling duikt ze onder mijn arm! Hilarisch. Vooral aangezien mijn arm op schouderhoogte was...ik kon me niet houden van lachen, tezamen met de rest van de metro.

Low life

Aangezien de tijd precies toch wel een beetje rap gaat en ik nog veel te weinig gedaan heb voor mijn thesis, ben ik de laatste dagen een halve homie geweest. Het boek dat ik van mijn promotor gekregen heb om door te nemen gaat letterlijk een pagina per half uur, dus heb ik de voorbije dagen toch wel al zeker 4 pagina's doorgeworsteld (en mijn volledige cursus statistiek van in het eerste jaar). Heb tegelijkertijd ook een verslaving aan de serie 'House' opgedaan, best wel een goede manier om mijn systeemfysiologie op te frissen. (en als dat excuus niet goed genoeg is, verzin ik er wel een ander)

Vandaag was de Jamaicaan van ons groepje jarig. Hij wordt 17 en is constant in aandachts- en goedkeuringsnood, dus hebben we hem een opblaasbare pop gegeven. Ronduit hilarisch hoe hij ermee in de gang liep rond te zwaaien in volle euforie. Foto's komen nog:) Ondertussen heb ik ook een minilesje jamaicaans gehad: gelukkige verjaardag is "big up pon yu earth strong" (te zeggen met getuite lippen uiteraard)

Ben net tot de conclusie gekomen dat ik nog niets gezegd heb over mijn roommate: ze is ongeveer 4 dagen geleden definitief ingetrokken in het appartement en heeft mij een halve hartaanval bezorgd toen ik nietsvermoedend mijn kamer binnenstapte en iets in een roze pyjama zag. Mijn kamergenoot in een notedop: best wel grappig en vriendelijk, van Kameroen, heeft veel roze spulletjes - inclusief barbieroze koffer -, dekt haar bed zo strak op dat een vlieg er niet op durft gaan zitten en valt in slaap en wordt wakker met haar computer (lekker energieverspillend met het scherm de hele nacht aan). Dat laatste is best wel handig om wakker te worden 's ochtend vroeg, want de laatste keer dat ik om 7u moest opstaan dacht ik al om half 6 dat ze naar haar computer aan het kijken was en ik mijn wekker ook bijna zou gaan...en toen bleek dat ik nog anderhalf uur mocht slapen*gelukzalige glimlach*

Er zijn hier nog een paar Iranese meisjes in het appartement ingetrokken ook, maar zij hebben precies een beetje territoriumdrang: er staat een waskom met spullen in de badkamer, een torenhoge stapel dozen in de gang en een rij schoenen in de keuken...Qua vreemdheid kunnen ze wel op tegen de chinezen, hoewel die toch nog steeds een grote bron van vertier zijn hier. Had Sarah Palin niet alleen gezegd dat mens en dinosaurus hadden samengeleefd, maar dat ook de chinezen 1000 jaar geleden met een ruimteschotel op aarde geland waren, dan had ik het waarschijnlijk geloofd.

Metroman

Godzijdank, mijn kabel werkt definitief. Gedaan met verhuizen naar beneden of ongezellige studiekotjes om aan internet te kunnen. Wat het weer betreft, ben ik tot de conclusie moeten komen dat België mij een pessimist heeft gemaakt. Tot nu toe nog maar 1 dag met regen - en dan nog zalig onweer - en vandaag weer zalig blauw. Heb ook een nog beter ijsjeskraam gevonden: 1.6 voor 2 bollen heerlijk artisanaal ijs, vlakbij de unief: is nice.

Het Chinees eten van vorige keer viel trouwens ook best wel te pruimen. Mocht wel, want we hadden er 2 uur aan gekookt... Helaas rook mijn keuken de dag erna nog naar de kruiden. Laten we zeggen dat het een goede inleefoefening was om mijn buren beter te verstaan.

Eergisteren ben ik tot de conclusie gekomen dat ik bijna de helft van al mijn maaltijden op de metro eet, vrij confronterend. Helaas valt er niet veel aan te doen, want mijn lessen zijn ofwel om 8u15 ofwel om 13u15 en aangezien het ongeveer een uur op de metro is, zitten we er meestal gezellig te knabbelen op broodjes. Tot groot jolijt van de omstaande italianen, want voor hen zijn we blijkbaar een halve attractie. Ik neem aan dat chocolade eten bij je boterham iets typisch belgisch is...

Als voornemen had ik dus vroeger opstaan om te ontbijten. Allemaal goed en wel, tenzij je maar 1 kop cornflakes binnenkrijgt en de volgende mogelijkheid om te eten zich aanbiedt om 4u in de namiddag... Jawel, gisteren viel de 9u lesmarathon toch net iets te zwaar op mijn maag. Dan maar de laatste twee uur geruild voor een pasta met pesto.

Hier nog een foto van gisteren, toen we plotseling een aanval van post-itplakken kregen. Het begon allemaal met mijn naam in het Arabisch schrijven, en plotseling was iedereen verschillende geschriften en mopjes over elkaar aan het rondplakken. Ik neem aan dat de foto de rest van het verhaal wel vertelt...

Vanavond Libanees eten, ben er nog niet uit of ik het lekker vind of niet. De thee en waterpijp zijn in ieder geval al niet mis!

Zonnekloppen

Aangezien ik de vorige dagen een schijnbare vloek had over al mijn communicatiemiddelen (letterlijk alles), hier een bericht dat ik dinsdag geschreven heb :

Al twee dagen wit weer, dit voorspelt niet veel goeds..Gelukkig heb ik het maximum gehaald uit de vermoedelijk laatste zomerdagen hier; het weekend was ronduit schitterend. Zaterdag gaan picknicken aan het lago di como, volgens plan normaal in het mooie Lecco maar toen die trein uit een ander station bleek te vertrekken zijn we toch maar naar Como zelf gegaan. Daar kon je helaas niet zwemmen in het meer, maar dat maakte het er niet minder mooi op en de zon was nog altijd lekker warm. Teruggekomen in de residentie was er een verjaardagsfeestje voor Jafar (de libanees) en hij vroeg ons of we niet mee uitgingen in de stad, dus hebben we dat maar gedaan (een hele opoffering uiteraard). De club - le Banque, echt sjiek - bleek wel te sluiten om half 5 en onze eerste bus terug was pas om kwart na 5, dus weet ik nu ook de galleria vittorio emmanuele er leeg uitziet. Best wel tof om in het midden op de grond te gaan liggen en naar het plafond te kijken...

We hadden stiekem ook al heel de week het plan gehad om zondag naar Genova te gaan. Dat is wel 2u trein en als je daar nog wilt genieten van zon, zee en strand, dan is vroeg vertrekken de enige optie...helaas is dat net ietsje moeilijker wanneer je pas om 6u in bed ligt. Maar we hadden besloten geen sissies te zijn, en dus stonden we tegen 11u in Varazze (badstad dichtbijGenova). Helaas was Murphy ook opgestaan en had de hemel mooi zwart gemaakt voor ons, zodat het aan het druppelen was eer we goed en wel op het strand waren.. Een moe mens is gelukkige niet zo veeleisend en we deden nog een dutje. Goede keuze, zo bleek, want ik werd wakker van de zon in mijn gezicht: een half uur later was de hemel weer straalblauw! En dus konden we nog een paar uurtjes genieten van de heerlijke zee - in oktober zowaar - vooraleer we de toerist gingen uithangen. Genova zelf wordt door Italianen blijkbaar niet zo hoog ingeschat, maar heeft wel een gouden periode gehad tegelijkertijd met die van Venetië, en dus waren er veel toffe middeleeuwse straatjes en mooie pallazzo's.

Hieronder een paar foto's van onze tripjes: we (zoals je kan lezen hebben we een clubje opgericht) zijn tot de conclusie gekomen dat we bijna alle rassen vertegenwoordigden op de wereld, en dusis het niet nodig te zeggen wie wie is op de foto: Fadi (Mexicaan), Stanley (Jamaicaan), Connie (Bulgaarse), Ilya (Rus) en op de foto van aan de zee ook nog Pieter (groot) en Nihma (Iraniër).Gisteren heeft Fadi trouwens heerlijk mexicaans gekookt voor ons allemaal (fajitas,mmm), en omdat we met twee Belgen zijn in het clubje hebben we ook chocomousse gemaakt. Pieter heeft namelijk 5kg chocola van thuis gekregen en bijna iedereen wist niet eens wat het was! Cultuurverschillen I guess.

Wat mij doet denken aan de Chinese gemeenschap hier in mijn appartement, die ronduit hilarisch geweest zijn de laatste dagen; bijna elke keer ik de frigo opendoe, schiet ik in de lach. Zo ligter pasta fris te koelen en zitten er tortelloni (vergelijkbaar met ravioli) in de diepvries. Dat laatste waren ze eergisteren aan het koken onder de overtuiging dat het dumplings waren, en toen ik ze vertelde dat het totaal iets anders was en er spinazie binnenin zat, waren ze volledig van de kaart. Het stond ook al dubbel zo lang te koken dan moest en dan hebben ze het lekker opgegeten als een soepje - met het kookwater bij, welteverstaan. Er is trouwens ook nog een mysterie gebeurd met het chinees meisje (Chen) dat gisteren meegegeten had met ons, want de chinezen op mijn gang kwamen zich excuseren aan mij vandaag (vraag mij niet waarom) en zeiden dan dat ik vandaag wel nog in de keuken mocht koken hoor, "it is fine". *squeeky voice* Vanavond kookt Chen chinees voor ons, ik ben benieuwd...

Al sinds ik mijn lessenrooster had gekregen, was ik met tegenzin aan het uitkijken naar vandaag. Ze waren er namelijk in geslaagd 4 lessen na elkaar te plannen - senza pausa jawel - goed voor 9u lesplezier aan een stuk. En uiteraard om 8.15 beginnen, betekent hier vertrekken om 7.15 ten laatste (leve het spitsuur). Iedereen die mij kent kan al op voorhand voorspellen dat zo'n plan nooit lukt, en dat klopt, ben pas om 7u uit mijn bed gesukkeld en om 7.40 waren we goed en wel onderweg. Wonder boven wonder nog op tijd in de les geraakt, want hier is het academisch kwartiertje een must (lees: geen prof haalt het in zijn hoofd om vroeger les te geven dan een kwartier later dan het vooropgestelde uur, studenten komen gewoon binnenwandelen een uur later).

Les1: gelukkig klakkeloos overschrijven van bord - mijn brein kan niet veel meer aan zo vroeg 's ochtend... Met het nodige vloeken tussenin weliswaar, want als je niet gehoord had wat de prof zei, was het letterlijk ontcijferen wat hij schreef. En leve wiskundige formules!

Les2: ronduit saai, heb me dan maar toegelegd op nederlands leren aan inboorlingen. Best wel grappig, vooral als ze 'konijn' proberen uitspreken; de les ging nu eenmaal onder andere over de rij van Fibonnacci.. Onder het motto beter iets dan niets heb ik dan ook nog 2 regeltjes notities genomen:Fibonnacci leefde in Siena in de 14e eeuw en de wetten van Newton zijn in 1666 gemaakt.Ziezo, plicht vervuld.

Les3: 40 minuten te laat begonnen, hoera, want dan had ik toch tijd om mijn lunch op te eten. Wat een les moest wezen van 3u was in totaal een dik anderhalf uur effectief, best wel toffe prof! Daarnaast heeft ze ook nog voorgesteld om de les in het engels te geven - wat we nobel afgeslaan hebben - èn kijkt ze om de 5 minuten in onze richting om te zien hoe groot het vraagteken op ons gezicht was. Niet groot in mijn geval, want de les was zo interessant dat ik praktisch alles kon volgen (neuro-engineering).

Les4: terug Teoria dei sistemi non lineare(het saaie), en onze lesmaatjes moesten naar een verplicht vak. Brossen in het Italiaans is 'saltare' en ik had me dus bijna tot een salto laten verleiden, maar we zijn er uiteindelijk toch gaan zitten. Weliswaar met een paper die ik moet lezen voor mijn thesis, kwestie van een garantie te hebben dat ik toch iets nuttigs deed.

Ziezo, zo zie je maar dat stressen voor een zware dag helemaal niet nodig is hier in bella italia, tutto a posto en we zien wel wat er komt. En na 9u les nog fris zijn als een hoentje, dat kan alleen maar hier!

PS: ik verhuis in november officieel naar mijn super-appartement, joepie!

dolce far niente?

Productieve eerste dag les: opgestaan, geskyped, naar de unief gegaan, twee uur gewacht omdat prof niet kwam opdagen, naar volgende les gegaan, een uur gediscussieerd over het lessenrooster, een half uur les gehad, gaan eten met Johanna (van eyp), basta. Ondertussen gelukkig wel een aantal italianen uit mijn les leren kennen - die godzijdank ook de andere vakken volgen - èn de beste aperitivo van Milaan gevonden.

Aperitivo is een beetje zoals tapa's in Spanje maar dan beter: je gaat naar een bar, bestelt een drankje en een heel buffet - all you can eat - opent zich voor u ogen. Tomaat met mozzarella, verschillende pasta's, slaatjes, pizza, broodjes met prosciuto, een vleesschotel, guacomole: ronduit heerlijk. Zo goed als de beste maaltijd tot nu toe deze week, vooral toen de ober ons nog een gegratineerd bordje groenten kwam brengen! Het was duidelijk een goede zet om met Johanna en 2 vrouwelijke kotgenoten van haar te gaan eten *grijns*.

Ze hebben mij trouwens gevraagd om bij hun in het appartement in te trekken, een dream come true als dat lukt: quasi midden in het centrum (aan de corso como voor de kenners), een appartement met 5 andere toffe meisjes, met een keuken met grote K (tenminste vergelijkbaar met die hier) en twee echte badkamers... te mooi om waar te zijn. Nu alleen nog zien of ik uit de residentie geraak. To be continued..

Cultmix

Zaterdagavond heeft de residentie zich plotseling ontpopt tot een half shoppingscenter: op de derde verdieping was er een feestje, op de tweede verdieping waren er een paar aan het voetballen en over de drie verdiepingen was een hele groep italianen verstoppertje met tikken aan het spelen. Een groot contrast met de gebruikelijke ziekenhuissfeer, om zo te zeggen...maar het was wel tof! Heb me dus suf gelopen over de verschillende verdiepingen en mij achter frigo's verstopt, onderweg nog wat gevoetbald met een rus, mexicaan en jamaicaan (met schitterend engels accent) en daarna uitgepuft met de Iranees van in mijn appartement.Met die laatste heb ik een deal dat hij mij italiaans leert en ik hem engels, best wel handig.

Helaas hebben de chinezen op mijn appartement zich verdubbelt en koken ze tweemaal per dag. Ben dan maar tot de conclusie gekomen dat het beter is om er mee te socializen (lees: buigen als ik ciao zeg 5 keer per dag) en heb een stukje gestoomd ei geproeft; ronduit heerlijke haute cuisine. Het was wel grappig als het klein chineesje van naast mij een aardappel probeerde te schillen met een groot vleesmes. Ik dacht dat haar onhandig doen aan het mes lag en gaf haar dus mijn aardappelschiller, maar meer dan een vierkante centimeter schil per poging kreeg ze niet van de aardappel...

Ondertussen ben ik nog een paar keer in de stad gaan rondhotsen met de zweed van een verdieping hieronder - heb de beste ijsjes van Milaan gevonden en een paar toffe plekjes. Milaan mag dan industrieel zijn, het heeft nog altijd veel (Italiaanse) stijl - met de opera als neusje van de zalm- en toffe steegjes en pleintjes. Naast mijn Italiaans verbeteren ben ik ook een basis Libanees en Perzisch begonnen: valt niet te onthouden helaas.

Het weer is hier nog altijd schitterend en de vakantiestemming zit er nog volop in, hoewel ik gisteren van mijn promotor een pak werk heb gekregen. Eindelijk, want was aan het popelen om eraan te beginnen. En nu ik eraan kan beginnen, ligt het natuurlijk mooi op mijn bureau (gelukkig zijn papers van een ideale grootte om mee te nemen op mijn ritjes van een uur in de metro) Morgen de eerste les - denk ik, want iedereen zegt dat het pas maandag begint. Ik hou jullie op de hoogte!

Italian mode

Het sprookje is voorbij, we zijn in typisch mossel-noch-vis grijs weer terechtgekomen. Met regen af en toe helaas. Ondertussen ben ik al wat wijzer geworden van het Italiaanse doen en laten:
- mijn twee kookplaten zijn blijkbaar een luxe, in de meeste residenties zijn er zelfs geen om de eenvoudige reden dat alle studenten gratis kunnen gaan eten in het shoppingscenter op 10 min wandelen
- uitgaan doe je met stijl: de dresscode noemden ze voor ons 'dress for success', en komt neer op cocktailkledij, voor meisjes liefst een kort fashionable kleedje en hakken tot in Tokyo. Door pijnlijk voeten de vorige keer was ik toch maar voor platte schoenen gegaan en een broek, en dat bleek zwaar underdressed. Gelukkig zijn ze mals voor meisjes, de kezen in polo en sandalen waren iets minder fortuinlijk en aan het klagen in hun opperste hollands - tot ons groot jolijt uiteraard.
- uitgaan doe je lang of met een dikke portefeuille: de meeste clubs openen maar om 23.30, en de laatste metro rijdt al om 00.30. Voor speedy feesters is dit misschien geen probleem, maar als je niet wil doordoen tot de eerste metro om 6.30, is een taxi zowat de enige optie. En die blijkt wel eens moeilijk te vinden als het pijpenstelen regent...

Voor de rest niet veel te doen hier buiten rondhangen in Milaan en proberen wegwijs geraken op de site van de polimi. Overmorgen heb ik een eerste afspraak met mijn promotor, benieuwd wat dat zal geven.

Milano: night mode

Milano loves fashion! Zoveel was duidelijk gisteren. Als Italianen spreken over show, dan bedoelen ze wel degelijk spektakel met alles erop en eraan: tapdansers, vuur- en lichtfonteinen, de eerste ballerina van de Parijse opera, je kan het zo zot niet bedenken. En uiteraard modellen met de nodige arrogante blik en een rug die schuin naar achteren staat alsof ze de lambada gaan dansen. Tijdens heel de show werd er geprojecteerd op de duomo, met als coole afsluiter een dj-feestje waarbij de kathedraal als equaliser diende (kijk maar naar het filmpje). Bij deze ook een 'grazie milla' aan Pieter die ervoor gezorgd heeft dat ik foto's had.

Voor de rest is het hier nog volop vakantie: uitslapen tot wanneer ik wil en daarna een heerlijk ontbijt op terras bij Pieter en Jakob (want ik heb zo'n luxe niet bij mijn kamer)

Het erasmusfeestje eergisteren was trouwens ook op z'n Italiaans: sjieke discotheek met zeteltjes buiten, cocktailbars zoals in de Mojito reclame van Bacardi en alle Italiaanse meisjes met torenhoge hakken en een zijden kleedje... Echt erasmus kon je het niet noemen, want het aantal Europeanen die ik tegengekwam, waren op 1 hand te tellen. Ondertussen heb ik nog wel een redelijk toffe Iranees van mijn gang leren kennen en een Libanees die behoorlijk wat kent van entertainen. Vooral grappig bij de Italiaanse portier die niets anders kan spreken dan Italiaans en dus een ideaal slachtoffer is om dingen aan wijs te maken. Oh en het hoogtepunt van vandaag: mijn kamergenote is opgedaagd! Ik heb haar amper 1 minuut gezien, maar de eerste indruk was ok. Ze had vanalle zakken mee van te gaan shoppen, dus zo fout kan dat al niet zijn;)

A la prossima volta,

Carolina

Veni, vidi, vici

Dag 3 in Milaan. Eigenlijk lijkt het nog maar de eerste dag en toch al meer dan een week geleden dat ik hier toekwam, want de tijd gaat razendsnel. Elke dag hondsmoe in mijn bed gekropen met 1000 gedachten die door mijn hoofd zweven.

Niet dat ik geen tijd had om na te denken, want wachtrijen verzinnen kunnen de Italianen wel. Met heel ingenieus uitziende flatscreens duiden ze aan welke nummertje aan welk loket mag komen, alleen zijn er duizend verschillende soorten nummertjes die je kan nemen.En dus stond ik aan de ticketjesrij in mijn haar te krabben: 'buitenlandse studenten'? ah wacht,daar staat een Italiaans woord met Erasmus naast.Of nee,'exchange students'. Of moet ik naar 'Welcome desk'?Uiteindelijk was de juiste keuze 'Studesk2', mijn studentensecretariaat... En gelukkig kwam ik dat al te weten na anderhalf uur, of mijn 3 uur wachten waren nog eens verdubbeld...

Met de juiste papieren op zak kon ik dan op zoek naar mijn residentie. Heel moeilijk was dat niet, want ze staat vlak naast de uitgang van de metro en dankzij google maps herkende ik het daar al. Gelukkig had ik een bagagedrager (lees: mama) bij mij, want zelfs al moest ik niet ver stappen, de trappen van de metro op en af met 40 kilo (stiekem zelfs iets meer) is toch geen sinecure... Op de residentie was er gelukkig een lift, al kan ik van veel meer luxe niet echt spreken zonder lavabo op mijn kamer en met twee kookplaatjes voor tien personen...Mijn kamer is wel aan de zuidkant wat heerlijk is, want nu kan ik in het zonnetje op mijn bed zitten typen:)

Van weer kan ik hier in ieder geval niet klagen. Alle sites die zeiden dat het hier zou regenen, kunnen er niets van, want het voelt echt nog zomervakantie, zalig topjesweer. En laten we hopen dat dat toch zeker de komende dagen zo blijft, want morgen is er iets groots te doen voor de Duomo (het grote plein dus). We hadden het aan een paar agenten gevraagd en ik had concert verstaan en mama modeshow, dus dat kan in ieder geval al niet mis! Vanavond is er een welkomstavond voor erasmussers, dus hoop ik daar een beetje volk van mijn faculteit te leren kennen.

Tot nu toe hou ik het bij Pieter, die exact hetzelfde als mij doet en hier een verdieping onder op kot zit. Van alle mensen die ik hier al ben tegengekomen (niet zoveel volk zover),was er nog maar eentje europeaan buiten Pieter en mij, dus laten we hopen dat dat snel verandert.

Ciao!

Home, sweet home

Afscheidsfeestje is voorbij, vanaf nu begint het af te tellen. Heb natuurlijk nog niets van bagage gemaakt, heb het adres van mijn promotor niet en mijn kamer ligt vol rommel... maar dat komt wel in orde.

Hiernaast een fotootje van mijn toekomstige campus: Milano Leonardo