Tussendoortje

Nu ik hier toch al een twee maanden zit, dacht ik eventjes een optekening te maken van alle niet-Belgische kantjes hier. Bij deze, dit is voor mij Milaan in een notedop:

Kledingsstijl:
- ben je een student, inspireer je dan zo goed mogelijk op Amerikaanse flutsoaps. Met een jeansbroek, sportschoenen en trainingspull geraak je het beste verloren in de massa. Als je eerder voor alternatief wil gaan (enkel voor mannen), schaf je dan een haarband aan om zo op uiterst handige schminkerswijze je halflang haar naar achter/omhoog te houden.
- ben je een zakenman, draag dan een pak van mooie kwaliteit gecombineerd met een bodywarmer
- ben je een schooier, zorg dan zeker dat je toch min of meer normaal gekleed bent. Lompen zijn in Milaan not done..

Klassesysteem: buiten de normale man met de pet zijn er 3 specifiek getypeerde klassen:
- i truzzi: bij ons bekend als macho's, hebben steevast een zonnebril in hun haar, ook al staat het weer op regenen en zitten ze in de metro
- i fighetti: vooral voor vrouwen, houden van glamour en zouden nooit toegeven dat hun handtas van Louis Vuitton gekocht is van de dichtsbijzijnde straatverkoper. Laqué (of hoe je dat schrijft) is the way to go. Niet teveel uiteraard, het moet klassevol blijven..
- i sfattoni: de locale Johnny's en Marina's, vooral te vinden op de metro.

Wees een heer in het verkeer en:
- parkeer dubbel, liefst op het voetpad
- zet je scooter aan alvorens een praatje te beginnen slaan bij het vertrek
- groen is doe wat je wil, oranje is haast je en rood is uitkijken voor je oversteekt/snel doorrijden

Do's and don'ts:
- waag het niet om te eten in de metro: je wordt aangestaard
- koop enkel een broodje als je geen tijd hebt om te eten; waarom anders brood als er pasta is?
- kleed je naar de datum in plaats van het weer en liefst ook te warm; de meesten lopen hier als antarcticabewoners rond, terwijl een tussenseizoenjas best nog te doen valt...
- als je afspreekt, kom dan niet minder dan 15 minuten te laat
- als er iets gevraagd wordt, begin dan direct zo luid mogelijk te antwoorden om je mening te uiten: hier geldt het recht van de luidste
- wanneer je een Mc Donalds zoekt, kijk dan gewoon naar één van de vele bordjes waarop staat "Mc Donalds 1 min in deze richting"

O casa mia

Eventjes ter informatie: op 6 november staat een bericht dat eigenlijk thuishoort op 20 november ongeveer, vraag mij niet waarom, want de technologie is al een hele week met mijn voeten aan het spelen...weeral.
Gelukkig is er iets dat veel goedmaakt: mijn appartement *gelukzalige zucht*. Voor de eerste nacht eindelijk alleen in mijn kamer geslapen met een heerlijk bed, zonder te moeten denken dat er om ik weet niet welk uur nog mensen zouden zitten roepen in de gang, en dat het licht om ik weet niet welk belachelijk uur zou aangaan opdat mijn kamergenote naar een belachelijk feuilleton kan kijken...La dolce notte.

Er is hier zo ongeveer alles wat je kan indenken: minstens 10 soorten potten en pannen, een oven, een microgolf, een waterkoker, kruiden, 3 frigo's, een wasmachine, droogrek, al het kuisgerief dat je je kan indenken - inclusief een voorhistorische stofzuiger - en zeker niet het minst belangrijk: gezellige sfeer. Wat een luxe. Gisteren heeft Giulia, de Italiaanse hier die mijn grootste bron van uitleg en entertainment is wat betreft de Italiaanse cultuur, echte spaghetti carbonara gemaakt. En ik moet zeggen: hij was een stuk beter dan alle carbonara die ik ooit al gegeten had! (het geheim ingrediënt is ajuin) Daarmee heb ik ook direct de uitdrukking van de dag geleerd: 'prendere uno spaghetto' (= angstig worden) Zalig Italiaans toch. Een van de grappigste zinnen die ik gehoord heb tot nu toe, is de beschrijving van de Italianen over hun land: "Pasta, pizza, mandolina, sei bellissima, Roma, Venezia, Aah!"(dit moet je heel snel zeggen en zo zangerig mogelijk)

Straks gaan we met een paar van ons kot naar een panelgesprek met de dirigent en de regisseuse van Carmen - beiden zeer bekend hier -, kwestie van in de sfeer te komen om te gaan kijken volgende week! Ik ben benieuwd... Voor de rest, aan de gelovigen die deze blog lezen: wees vrij om te bidden dat Matlab miraculeus terug wil werken op mijn computer, want tot dan ben ik thesisgewijs werkloos. Nog voor ik deftig kon beginnen, helaas. *grmbl windows*

Designers om het tuintje leiden in Milaan

Zoals verwacht was het weekend heerlijk: zelfs de weergoden hadden een uitzondering gemaakt, zodat ik zaterdagochtend nog alle mooie toeristische plekjes kon tonen met een blauwe hemel in plaats van stortregen. En bij deze kan ik dus met volle overtuiging zeggen: Zonnen op de top van de Duomo is heerlijk. Aan al dezen die dachten dat Kathleen met een laagje bruinen zonder zon ging terugkomen: U was in de buurt!


Na het nodige japannertoerisme zijn we dan overgeschakeld op het fashion-gedeelte, uiteraard terwijl we alle Italiaanse trekjes en curiositeiten aan het bestuderen waren (onder andere de verschillende politiemachten die in Milaan rondhotsen, waarvan het exemplaar op de metrofoto - uiterst subtiel getrokken - vermoedelijk een van de carabinieri is; die met het tofste uniform)
Zoals je aan de foto van Armani kan zien, was niet alle shopping een even grote marteling voor Maarten;) Na alle peperdure snufjes van Ferrari te hebben onderzocht en een open fotosessie met een model te zien - een gigantische rij gibberende meisjes was aan het wachten om in zijn armen te staan -, zijn we overgeschakeld tot de echte glamour: via Monte Napoleone.














Niet zomaar een sjieke buurt, maar de straat waar elke zichzelf respecterende designer een boetiekje heeft staan. En dus besloten we eens te proberen hoever we konden gaan in sjieke kleren passen, de klant is toch koning nietwaar? Maarten probeerde een Hugo Boss, ik een kleedje van Iceberg en Kathleen sloeg het allemaal met maar eventjes de galakledij van Versace (zet maar een nulletje achter jullie idee van de prijs) uit te proberen! We hadden er ons al in getraind om alle kleren strategisch af te kraken zodat we toch maar niets moesten kopen, en het smoesje dat we een suitekleed zochten voor een trouw in het lang ging erin als zoete pap. Nietsvermoedend ging de verkoopster andere maatjes en kleuren halen! En wij maar gniffelen. Tenminste hadden ze deze keer iets te doen...

November: bizarre maand

Where should I start? Wel ja, waarschijnlijk het beste bij vandaag, sta namelijk nog in 'English-mode' omwille van mijn examen vandaag, dat ik als een echte broekschijter in het Engels heb ingevuld om geen taalfouten te maken. Vandaar dat het nogal stil geweest is aan deze kant: heb mij de laatste tijd aardig kunnen bezighouden met rondtoeren in Milaan met mijn ouders, rondlopen als een kip zonder kop omdat mijn computer gecrasht was en ongeveer iedereen aanklampen die mij zou kunnen helpen, en studeren in een mix van Nederlands-Engels-Italiaans. Resultaat van dit alles: ik heb weer eens wat meer gezien van Milaan, ben nu trotse eigenaar van Windows 7 (helaas maar voorlopig voor 30 dagen) èn heb mijn examen min of meer behoorlijk opgelost.

Hier zijn de highlights van een weekendje heerlijk kosteloos toerist wezen:

- Navigli: het schaarse water te vinden hier in Milaan - buiten hetgene wat uit de lucht valt -, waar een hele hoop bars met een hele hoop uitgaand volk zich bevinden. Vreemd genoeg ook redelijk veel boekenwinkels, met eentje waarin ik voor 2 euro een Geronimo Stilton heb gekocht. (en dit klinkt zowaar als een design schilderij, voor zij die het niet kennen: vraag raad aan de dichtstbijzijnde 8-jarige)

- Pinacoteca Ambrosiana: zwaar onderschat door de toeristische gidsen, waarschijnlijk omdat de collectie momenteel gepimpt wordt met een hoop originele bladeren uit de Atlantica van Leonardo Da Vinci, maar daarnaast toch nog altijd een mooi museum in een oude villa. Hiernaast een clandestiene foto van Milaan (of in die tijd nog Mediolanum?) volgens de Leo. De tentoongestelde manuscripten zullen trouwens een van de hoogtepunten zijn van de Expo die in 2015 hier plaatsvindt - en waarvoor ook metrolijn en een hele reeks gebouwen voor mode uit de grond schieten in de buurt van mijn appartement
(wel, de metro schiet eigenlijk eerder IN de grond).

- Het cimitero (kerkhof) à la Père Lachaise met enorm imposante graven en bekende namen zoals Campari, Verdi en Garibaldi. Hieronder ook de 'inkomhal' met in het midden het graf van Manzoni, de schrijver van I Promessi Sposi (wat jullie uiteraard al wisten), een bestseller uit de middeleeuwen waarvan onze lerares Italiaans het geschikt vond om er ons uit te laten lezen... Ongetwijfeld mooie uitdrukkingen en zo, helaas niet zo handig dagelijks Italiaans.

- Last but not least:
een cotoletteria - inderdaad, zij serveren enkel koteletten - waar we alledrie een super (in alle betekenissen van het woord, want het stukje vlees nam een heel pizzabord in beslag) cotoletta Milanese gegeten hebben, belegd als was het een pizza. Ik lek er m'n lippen nu nog van af (en mijn maag kijkt iets bedenkelijker).

En ik was bijna vergeten zeggen waarom deze maand bizar betiteld wordt: Momenteel loop ik hier weer met mijn zomervest rond - een Novemberse gril? - terwijl de Italianen zich liever volgens de datum kleden en er dus uitzien als Noordpoolbewoners. Toen ik vorig weekend vanalles bezocht had, leek het weer een beetje zomer maar tegelijkertijd heb ik toch examens (dus januarigevoel). En dat terwijl ik ook les blijf volgen ondertussen en een hoop examenloze studenten hier nog vrolijk loopt te feesten: Ik ben gedesoriënteerd.

Scalalalalalaaa

Amper twee maanden in Milaan en al bekend: dit was een extra blogberichtje waard. De foto hiernaast komt namelijk uit de 'Leggo', een gratis krant zoals de 'Metro' bij ons die dagelijks door zo'n miljoen mensen gelezen wordt... En jawel, de grote kop die je daar boven de massa zit uitsteken is inderdaad Pieter, met daarnaast een stukje roze t-shirt dat door kenners kan geïdentificeerd worden als mijn vtk t-shirt. In alle bescheidenheid kunnen we dus zeggen dat we MIM's geworden zijn: Molto Importanti Milanesi. En uiteraard word ik nu elke dag wakker met het wijsje van Habanera in m'n hoofd (loop de hele dag te zingen en te fluuuiuiten..*deuntje van kinderen voor kinderen*).

Dat wakker worden was deze morgen net iets te vroeg, want mijn kamergenote heeft het in haar hoofd gehaald dat ze vanaf nu om 4u moet opstaan om te beginnen leren - we hebben al een paar examens eind november. Gelukkig slaap ik daar meestal door en ben ik slaapdronken genoeg om direct terug in slaap te vallen, wat best tot grappige resultaten kan leiden: ik dacht namelijk eerst dat er een man aan haar bureau zat, verschoot mij een ongeluk, kroop onder mijn lakens uit verlegenheid voor die onbekende, en bedacht een halve minuut later dat het toch gewoon mijn kamergenote was (nvdr: ze is nogal groot/reusachtig en mijn ogen hebben -6 van bijziendheid...)

Overmorgen komen Maarten en Kathleen, joepie! En ook Hamed, de vriend van Johanna (van EYP), die teruggekomen is uit Helsinki met mexicaanse griep, dus dat wordt ongetwijfeld interessant. De kranten staan er hier trouwens vol van en zowat iedereen die ik ken hier is al eens ziek geweest, maar tot zover werkt het hout dat ik vasthoudt redelijk goed:)