Kunstige afsluiter

Momenteel zit ik op Malpensa Airport, te wachten op mijn vertraagde vlucht, te wachten op wat er mij te wachten staat in het Siberische België...Tot voor een week deed het raar om terug te keren, maar nu lijkt het precies of ik er al een beetje terug ben. In de bus waande ik me zelfs eventjes in Gent; ik vermoed dat het allemaal in ons hoofd zit.

Ondanks het feit dat ik Milaan nu toch 3 maand m'n stad kon noemen, heb ik deze week nog een hoop nieuwe dingen gedaan. Te beginnen met de Triennale op sombere zondag: de beste dag om een museum van moderne kunst te bezoeken! Het was een aangename verrassing om te zien dat er ook politieke kunst aanwezig was en tegelijkertijd heb ik bedacht dat mijn unief wel heel erg
trendy moet zijn, aangezien de stoelen van op het terras voor het studentenrestaurant ook tentoongesteld stonden...(nvdr: zo'n comfortabele metalen stoelen had ik nog nooit gezien)

Maandagochtend kwam dan een onverwachtse uitnodiging aan en eentje voor niets minder dan het Laatste Avondmaal van Leonardo Da Vinci! Ze stelden het schilderij open voor iedereen - gratis dan nog! - omwillen van een jubileum van de restauratie. Wel, schilderij is
misschien niet volledig het juiste woord, want het kunstwerk nam een gigantische muur in beslag (mijn schatting: 6m op 3m). En voor een keer zal ik toch moeten toegeven dat het de moeite waard is om het in het echt te zien, want het licht dat precies vanuit de muur kwam, is anders op de foto's...al is dat wel geen 14 euro waard.

Dinsdag ben ik dan voor de eerste keer naar de discotheek aan mijn deur gegaan: de Hollywood. Daar gaat zogezegd al het sjiek volk van Milaan naartoe, maar volgens Giulia en mij betalen ze gewoonweg models om er te gaan zodat de gemiddelde zieligaard er ook naartoe komt. Was best wel een grappige avond om onnozel te doen, dat was namelijk de enige manier om niet op te vallen..

Vanaf woensdag werd het Kerstmis. Kadootjes gaan kopen, het appartement zich laten ontpoppen tot een knus alternatief voor kerststal (nvdr: dit valt met een dikke korrel zout te nemen), lekker melige kerstliedjes in repeat en als kers op de taart: ons eigenste kerstfeestje. Met crêpes à la française con prosciuto e mozzarella - kids: do try this at home -, Italiaanse hapjes en Amerikaanse Snickerdoodles als dessert. Van die laatste valt het een beetje moeilijk te beschrijven wat het is - misschien onder andere ook omdat ze mislukt waren - dus ik stel voor om de dichtsbijzijnde Amerikaanse vrouw hiervoor aan te klampen.

Zaterdag, de laatste volle dag in Milaan, en dus tijd om mijn frigo leeg te vreten en 's avonds een feestje te doen om u tegen te zeggen. En ik moet toegeven: daar is het wel een goeie stad voor! Onverwachts was ik wel vlug wakker de dag erna, want ik kreeg het bericht dat Zaventem gesloten was en alle vluchten afgelast waren..slik. Maar zoals mijn eeuwig geluk voorschrijft, ben ik wonder boven wonder toch op de vlieger geraakt: eind goed, al goed.

Una lunga fine di settimana

Verlengd weekend: en geen kleintje, 4 heerlijke dagen! Met zon èn sneeuw (dat laatste alleen in de bergen helaas, tot mijn spijt ben ik nog niet tot op de pistes geraakt).









Zaterdag was ons appartement half getransformeerd tot een hotel, dus hebben we onze 5 gasten maar naar de Californian Bakery meegenomen voor een heerlijke brunch (na twee weken op rij begin ik zo al een beetje een habitué te worden precies), en daarna een wandeling tot aan de Duomo. Na hem duizend keer gezien te hebben ben ik hem zeker nog niet beu (een goedgegronde relatie niet waar), elke keer is er wel iets nieuws te doen of te zien. Daaraan kan je zien dat de stad echt leeft: elke week ontdek ik iets nieuws van kunst in de stad, zoals bijvoorbeeld de klokken hiernaast op de foto.

Maandagochtend werd het traveltime: een blitztripje naar Turijn en Val d'Aoste stond op het menu. Aangezien beelden in dit geval meer zeggen dan tekst, heb ik voor de gelegenheid extra veel fotootjes geplaatst -voor liefhebbers kan ik altijd een lijstje maken van Piazza's die we gezien hebben. In het kort: Turijn, stad van sjieke oude café's, shopping -weliswaar niet zo fancy als in Milaan -, mooie piazza's met pallazzo's, filmmuseum , lijkwade, reclame (zoals Milaan) en festival van het licht. Dat laatste is hier blijkbaar ook, maar ik moet toch toegeven dat het in Turijn impressionanter was.




















Tenslotte verdient het ook wel de vermelding van uitzonderlijk goede aperitivo en ontbijt in het hotel, waardoor we picknickgewijs op heel het weekend 7 euro gespendeerd hebben aan eten... een waar record.


Wat Aoste betreft, een heerlijk klein dorpje in de gelijkgenoemde vallei, met schitterend zicht op de bergen (vooral aangezien het zo'n heerlijk blauwe dag was). Als we hadden gekund, waren we direct gaan skiën...

En last but not least: de alom bekende Manzetti, uitvinder van de telefoon had er een huis. Zo ben ik de dag ervoor te weten gekomen dat Lagrange afkomstig was uit Turijn en heb ik uiteraard - nerd als ik ben - een foto van zijn straatbordje genomen. Ik moet toch toegeven, mijn lijstje van italiaanse wiskundigen uit het noorden begint zich aan te dikken...want blijkbaar was Fibonacci ook al van Milaan! En alle konijntjes bewonderen hem nog steeds hiervoor.

Girls nights

Alweer een tijdje geleden, want weer een examen dat roet in het eten gooit om dingen te doen - buiten tijd verdrijven en mezelf wijsmaken dat ik aan het studeren ben. Want ja, die examens hier lijken toch middelbare schoolniveau en het vorige ben ik ook doorgeraakt zonder al te veel te doen, dus waarom de moeite nemen? Tot wanneer ik het deksel op mijn neus kreeg uiteraard: 2u tijd voor een examen waar ze er hier bijna 4u voor zouden geven. Tik tak tik tak...en dan piekt die adrenaline wel!

Voor de rest gaat het leven in het appartement hier gezellig voort, vorige week hebben we de verjaardag van Anna (de Amerikaanse) gevierd. Heerlijk kotfeestje met lekker eten - uiteraard aangezien Giulia, de Italiaanse, het gemaakt/gekruid had -, praten over duizend en één dingen en proberen onuitspreekbare zinnen na te bootsen in 3 talen. (de voertaal gaat van Italiaans over tot Frans met Johanna en Lucie tot Engels en terug naar Italiaans) Na het feestje nog met Giulia gaan ronddwalen in het Milaan dat bijna ging slapen en nieuwe plekjes verkend. O, hoe zalig is het toch om van mijn appartement een wandelingetje in het centrum van de stad te kunnen doen!

Het hoogtepunt van de maand was echter vrijdag: La grande Scala*gewichtig gezegd*. Een sprookje van een opera, zowel het gebouw als Carmen zelf, met muziek die je deed wegdromen naar veel verschillende plekken. En zodanig geavanceerd dat in elke zetel een schermpje hing waar je de tekst op kon doen verschijnen in 3 talen; zeer handig aangezien ik anders niet echt veel van het verhaal had kunnen volgen. Het was ook best wel tof om met een opera vol jeugd te zitten, de sfeer zat er op het einde goed in (lees: staande ovatie en "Braavo, braavo" alom) dus ik denk dat de acteurs ons wel een dankbaar publiek vonden. De foto hiernaast is een gelukkige mengeling geworden van het uitzicht vanop het balkon (wat een Sissi-gevoel) en de receptiezaal. Laat die bals maar komen zou ik zo zeggen..

Dit weekend is een verlengd weekend omwille van San Ambrogio, de beschermheilige van de stad (helaas is Sinterklaas hier nergens te vinden), dus ga ik met Johanna en Lucie Turijn en Aoste bezoeken de volgende dagen. Dat belooft...

Tenslotte nog een paar bedenkingen over Italië: Hier in Milaan zijn ze absoluut slecht in 3 dingen:
- Banken: er zijn er op elke hoek van de straat en meer verschillende soorten dan je kan onthouden, en het zijn allemaal prutsers. Volgens mij verdient een gemiddelde bank hier het meeste aan klanten die van bank verwisselen..
- Telefonie: regelrechte afzetterij. Het kost mij minder om met een belgisch nummer te smsen dan met een italiaans! En ik ben al zonder bereik gevallen op de campus van de universiteit - jawel, binnen de ring van een grootstad.
- Waterafvloeiing: misschien is het uit wishfull thinking, maar de stad is absoluut niet voorzien op regen. Bij het minste dat uit de lucht valt, vormen zich overal plassen - uiteraard net op zebrapaden - en drupt het wel in elk metrostation. Dat laatste proberen ze dan op te lossen, of beter in de hand te houden door er zagemeel te leggen, en dat resulteert dan in zeer smakelijke hoopjes drek in het midden van een gang...het lek oplossen is duidelijk teveel gevraagd.