De binnenkant van Parmezaanse kaas en hesp

Aangezien iedereen van het appartement pas terugkwam ten vroegste 3 dagen na mij, ben ik voor een tijdje Giulia gaan vergezellen in Parma (en mocht ik direct ook kennismaken met haar zus, ouders, grootmoeder en 4 katten..).

'Overleefd' is wellicht een te sterk woord om mijn gevoel van de voorbije dagen te beschrijven, maar mijn maag is wel een paar keer samengekrompen. Bijvoorbeeld wanneer we met de auto aan 70km per uur een rotonde overvlamden, of wanneer ze me een koffie voorschotelden met de hoeveelheid caffeine waarvan je haar gaat rechtstaan en dan doodleuk een uur later vragen of ik er nog eentje moet hebben...ik voel me dan nog zo actief als een eekhoorn die aan de snelheid van Roadrunner het bos doorcrost, maar zij drinken het gezellig 4 keer per dag alsof het een fruitsapje was.
Ja, die stereotypes van de italianen zijn alvast waargemaakt. Het levensritme stond me anders ook wel aan: avondeten tegen 9u, napraten voor een paar uurtjes, daarna eens uitgaan en lekker slapen tot de middag. Helaas werkte dit minder productief voor de toeristenuitstapjes, want ik ben er geen enkele keer in geslaagd om Parma by day te zien... Maar ach, dat was ook niet mijn grootste zorg, mijn 'insidertoerisme' was wel dubbel zoveel de moeite waard!

Wat me wel verwonderde, was het eten; In bijna niets leek het op hetgeen wat je bij een Italiaan in België voorgeschoteld krijgt. Dat heeft waarschijnlijk veel te maken met het feit dat wij er meestal pasta of pizza bestellen, en dat dit voor hen geen echte maaltijden zijn. Om het goed te doen, begin je met een minestra (enormvullende dikke soep), risotto (consistentie van rijstpap maar een zoute smaak, zo heb ik een heerlijke homemade gegeten met pompoen) of pastaschotel. Daar kan gerust nog wat kaas, hesp of brood bij - maar smeer je boterhammen niet! alles moet apart - en die dingen blijven staan tot bij het vlees. Eventueel komen daar nog groentjes bij, wat over het algemeen wel nog op onze keuken lijkt, behalve dat je nooit groenten èn aardappelen zal hebben. Daarna nog een beetje witte kaas waarvan ik de naam vergeten ben (het begint met een t) eventueel met brood, en een dessertje (panettone bijvoorbeeld). Tenslotte volgt nog een dadeltje of nootje of fruitje, afhankelijk van hoe lang je wil nakeuvelen. En ik kan je vertellen, als ik dat allemaal moest binnenstoppen op een pas wakkere maag, zei de grootmoeder mij elke keer dat ik zo weinig at en liet ze mij bij wijze van spreken niet los tot ik mijn gigantische schep opgegeten had!

Tenslotte verdient ook Giulia's papa nog een vermelding, hij deed me een beetje denken aan de vader uit 'My big fat greek wedding': alles uitleggen met een luide stem, altijd gelijkhebben en vooral altijd nog een beetje verder erover blijven voortbabbelen ook al valt hij in herhaling. Dankzij hem heb ik geleerd hoe het hespverwerkingsproces eraan toegaat - en zeg niet zomaar salame tegen salume! -, wanneer ze het feest van het varken vieren en wat ze daar allemaal voor doen, waar exact de regio's zijn om parmigiano en prosciuto di Parma te maken en hoe de bedrijven eruit zien, wie de topskiër van de Parma is die onlangs wereldkampioen was, dat naar de pizzeria niet op restaurant gaan is en nog zoveel andere (al dan niet interessante) weetjes. Ja, ik mag zeker concluderen dat het een interessant tripje geweest is!

Kunstige afsluiter

Momenteel zit ik op Malpensa Airport, te wachten op mijn vertraagde vlucht, te wachten op wat er mij te wachten staat in het Siberische België...Tot voor een week deed het raar om terug te keren, maar nu lijkt het precies of ik er al een beetje terug ben. In de bus waande ik me zelfs eventjes in Gent; ik vermoed dat het allemaal in ons hoofd zit.

Ondanks het feit dat ik Milaan nu toch 3 maand m'n stad kon noemen, heb ik deze week nog een hoop nieuwe dingen gedaan. Te beginnen met de Triennale op sombere zondag: de beste dag om een museum van moderne kunst te bezoeken! Het was een aangename verrassing om te zien dat er ook politieke kunst aanwezig was en tegelijkertijd heb ik bedacht dat mijn unief wel heel erg
trendy moet zijn, aangezien de stoelen van op het terras voor het studentenrestaurant ook tentoongesteld stonden...(nvdr: zo'n comfortabele metalen stoelen had ik nog nooit gezien)

Maandagochtend kwam dan een onverwachtse uitnodiging aan en eentje voor niets minder dan het Laatste Avondmaal van Leonardo Da Vinci! Ze stelden het schilderij open voor iedereen - gratis dan nog! - omwillen van een jubileum van de restauratie. Wel, schilderij is
misschien niet volledig het juiste woord, want het kunstwerk nam een gigantische muur in beslag (mijn schatting: 6m op 3m). En voor een keer zal ik toch moeten toegeven dat het de moeite waard is om het in het echt te zien, want het licht dat precies vanuit de muur kwam, is anders op de foto's...al is dat wel geen 14 euro waard.

Dinsdag ben ik dan voor de eerste keer naar de discotheek aan mijn deur gegaan: de Hollywood. Daar gaat zogezegd al het sjiek volk van Milaan naartoe, maar volgens Giulia en mij betalen ze gewoonweg models om er te gaan zodat de gemiddelde zieligaard er ook naartoe komt. Was best wel een grappige avond om onnozel te doen, dat was namelijk de enige manier om niet op te vallen..

Vanaf woensdag werd het Kerstmis. Kadootjes gaan kopen, het appartement zich laten ontpoppen tot een knus alternatief voor kerststal (nvdr: dit valt met een dikke korrel zout te nemen), lekker melige kerstliedjes in repeat en als kers op de taart: ons eigenste kerstfeestje. Met crêpes à la française con prosciuto e mozzarella - kids: do try this at home -, Italiaanse hapjes en Amerikaanse Snickerdoodles als dessert. Van die laatste valt het een beetje moeilijk te beschrijven wat het is - misschien onder andere ook omdat ze mislukt waren - dus ik stel voor om de dichtsbijzijnde Amerikaanse vrouw hiervoor aan te klampen.

Zaterdag, de laatste volle dag in Milaan, en dus tijd om mijn frigo leeg te vreten en 's avonds een feestje te doen om u tegen te zeggen. En ik moet toegeven: daar is het wel een goeie stad voor! Onverwachts was ik wel vlug wakker de dag erna, want ik kreeg het bericht dat Zaventem gesloten was en alle vluchten afgelast waren..slik. Maar zoals mijn eeuwig geluk voorschrijft, ben ik wonder boven wonder toch op de vlieger geraakt: eind goed, al goed.

Una lunga fine di settimana

Verlengd weekend: en geen kleintje, 4 heerlijke dagen! Met zon èn sneeuw (dat laatste alleen in de bergen helaas, tot mijn spijt ben ik nog niet tot op de pistes geraakt).









Zaterdag was ons appartement half getransformeerd tot een hotel, dus hebben we onze 5 gasten maar naar de Californian Bakery meegenomen voor een heerlijke brunch (na twee weken op rij begin ik zo al een beetje een habitué te worden precies), en daarna een wandeling tot aan de Duomo. Na hem duizend keer gezien te hebben ben ik hem zeker nog niet beu (een goedgegronde relatie niet waar), elke keer is er wel iets nieuws te doen of te zien. Daaraan kan je zien dat de stad echt leeft: elke week ontdek ik iets nieuws van kunst in de stad, zoals bijvoorbeeld de klokken hiernaast op de foto.

Maandagochtend werd het traveltime: een blitztripje naar Turijn en Val d'Aoste stond op het menu. Aangezien beelden in dit geval meer zeggen dan tekst, heb ik voor de gelegenheid extra veel fotootjes geplaatst -voor liefhebbers kan ik altijd een lijstje maken van Piazza's die we gezien hebben. In het kort: Turijn, stad van sjieke oude café's, shopping -weliswaar niet zo fancy als in Milaan -, mooie piazza's met pallazzo's, filmmuseum , lijkwade, reclame (zoals Milaan) en festival van het licht. Dat laatste is hier blijkbaar ook, maar ik moet toch toegeven dat het in Turijn impressionanter was.




















Tenslotte verdient het ook wel de vermelding van uitzonderlijk goede aperitivo en ontbijt in het hotel, waardoor we picknickgewijs op heel het weekend 7 euro gespendeerd hebben aan eten... een waar record.


Wat Aoste betreft, een heerlijk klein dorpje in de gelijkgenoemde vallei, met schitterend zicht op de bergen (vooral aangezien het zo'n heerlijk blauwe dag was). Als we hadden gekund, waren we direct gaan skiën...

En last but not least: de alom bekende Manzetti, uitvinder van de telefoon had er een huis. Zo ben ik de dag ervoor te weten gekomen dat Lagrange afkomstig was uit Turijn en heb ik uiteraard - nerd als ik ben - een foto van zijn straatbordje genomen. Ik moet toch toegeven, mijn lijstje van italiaanse wiskundigen uit het noorden begint zich aan te dikken...want blijkbaar was Fibonacci ook al van Milaan! En alle konijntjes bewonderen hem nog steeds hiervoor.

Girls nights

Alweer een tijdje geleden, want weer een examen dat roet in het eten gooit om dingen te doen - buiten tijd verdrijven en mezelf wijsmaken dat ik aan het studeren ben. Want ja, die examens hier lijken toch middelbare schoolniveau en het vorige ben ik ook doorgeraakt zonder al te veel te doen, dus waarom de moeite nemen? Tot wanneer ik het deksel op mijn neus kreeg uiteraard: 2u tijd voor een examen waar ze er hier bijna 4u voor zouden geven. Tik tak tik tak...en dan piekt die adrenaline wel!

Voor de rest gaat het leven in het appartement hier gezellig voort, vorige week hebben we de verjaardag van Anna (de Amerikaanse) gevierd. Heerlijk kotfeestje met lekker eten - uiteraard aangezien Giulia, de Italiaanse, het gemaakt/gekruid had -, praten over duizend en één dingen en proberen onuitspreekbare zinnen na te bootsen in 3 talen. (de voertaal gaat van Italiaans over tot Frans met Johanna en Lucie tot Engels en terug naar Italiaans) Na het feestje nog met Giulia gaan ronddwalen in het Milaan dat bijna ging slapen en nieuwe plekjes verkend. O, hoe zalig is het toch om van mijn appartement een wandelingetje in het centrum van de stad te kunnen doen!

Het hoogtepunt van de maand was echter vrijdag: La grande Scala*gewichtig gezegd*. Een sprookje van een opera, zowel het gebouw als Carmen zelf, met muziek die je deed wegdromen naar veel verschillende plekken. En zodanig geavanceerd dat in elke zetel een schermpje hing waar je de tekst op kon doen verschijnen in 3 talen; zeer handig aangezien ik anders niet echt veel van het verhaal had kunnen volgen. Het was ook best wel tof om met een opera vol jeugd te zitten, de sfeer zat er op het einde goed in (lees: staande ovatie en "Braavo, braavo" alom) dus ik denk dat de acteurs ons wel een dankbaar publiek vonden. De foto hiernaast is een gelukkige mengeling geworden van het uitzicht vanop het balkon (wat een Sissi-gevoel) en de receptiezaal. Laat die bals maar komen zou ik zo zeggen..

Dit weekend is een verlengd weekend omwille van San Ambrogio, de beschermheilige van de stad (helaas is Sinterklaas hier nergens te vinden), dus ga ik met Johanna en Lucie Turijn en Aoste bezoeken de volgende dagen. Dat belooft...

Tenslotte nog een paar bedenkingen over Italië: Hier in Milaan zijn ze absoluut slecht in 3 dingen:
- Banken: er zijn er op elke hoek van de straat en meer verschillende soorten dan je kan onthouden, en het zijn allemaal prutsers. Volgens mij verdient een gemiddelde bank hier het meeste aan klanten die van bank verwisselen..
- Telefonie: regelrechte afzetterij. Het kost mij minder om met een belgisch nummer te smsen dan met een italiaans! En ik ben al zonder bereik gevallen op de campus van de universiteit - jawel, binnen de ring van een grootstad.
- Waterafvloeiing: misschien is het uit wishfull thinking, maar de stad is absoluut niet voorzien op regen. Bij het minste dat uit de lucht valt, vormen zich overal plassen - uiteraard net op zebrapaden - en drupt het wel in elk metrostation. Dat laatste proberen ze dan op te lossen, of beter in de hand te houden door er zagemeel te leggen, en dat resulteert dan in zeer smakelijke hoopjes drek in het midden van een gang...het lek oplossen is duidelijk teveel gevraagd.

Tussendoortje

Nu ik hier toch al een twee maanden zit, dacht ik eventjes een optekening te maken van alle niet-Belgische kantjes hier. Bij deze, dit is voor mij Milaan in een notedop:

Kledingsstijl:
- ben je een student, inspireer je dan zo goed mogelijk op Amerikaanse flutsoaps. Met een jeansbroek, sportschoenen en trainingspull geraak je het beste verloren in de massa. Als je eerder voor alternatief wil gaan (enkel voor mannen), schaf je dan een haarband aan om zo op uiterst handige schminkerswijze je halflang haar naar achter/omhoog te houden.
- ben je een zakenman, draag dan een pak van mooie kwaliteit gecombineerd met een bodywarmer
- ben je een schooier, zorg dan zeker dat je toch min of meer normaal gekleed bent. Lompen zijn in Milaan not done..

Klassesysteem: buiten de normale man met de pet zijn er 3 specifiek getypeerde klassen:
- i truzzi: bij ons bekend als macho's, hebben steevast een zonnebril in hun haar, ook al staat het weer op regenen en zitten ze in de metro
- i fighetti: vooral voor vrouwen, houden van glamour en zouden nooit toegeven dat hun handtas van Louis Vuitton gekocht is van de dichtsbijzijnde straatverkoper. Laqué (of hoe je dat schrijft) is the way to go. Niet teveel uiteraard, het moet klassevol blijven..
- i sfattoni: de locale Johnny's en Marina's, vooral te vinden op de metro.

Wees een heer in het verkeer en:
- parkeer dubbel, liefst op het voetpad
- zet je scooter aan alvorens een praatje te beginnen slaan bij het vertrek
- groen is doe wat je wil, oranje is haast je en rood is uitkijken voor je oversteekt/snel doorrijden

Do's and don'ts:
- waag het niet om te eten in de metro: je wordt aangestaard
- koop enkel een broodje als je geen tijd hebt om te eten; waarom anders brood als er pasta is?
- kleed je naar de datum in plaats van het weer en liefst ook te warm; de meesten lopen hier als antarcticabewoners rond, terwijl een tussenseizoenjas best nog te doen valt...
- als je afspreekt, kom dan niet minder dan 15 minuten te laat
- als er iets gevraagd wordt, begin dan direct zo luid mogelijk te antwoorden om je mening te uiten: hier geldt het recht van de luidste
- wanneer je een Mc Donalds zoekt, kijk dan gewoon naar één van de vele bordjes waarop staat "Mc Donalds 1 min in deze richting"

O casa mia

Eventjes ter informatie: op 6 november staat een bericht dat eigenlijk thuishoort op 20 november ongeveer, vraag mij niet waarom, want de technologie is al een hele week met mijn voeten aan het spelen...weeral.
Gelukkig is er iets dat veel goedmaakt: mijn appartement *gelukzalige zucht*. Voor de eerste nacht eindelijk alleen in mijn kamer geslapen met een heerlijk bed, zonder te moeten denken dat er om ik weet niet welk uur nog mensen zouden zitten roepen in de gang, en dat het licht om ik weet niet welk belachelijk uur zou aangaan opdat mijn kamergenote naar een belachelijk feuilleton kan kijken...La dolce notte.

Er is hier zo ongeveer alles wat je kan indenken: minstens 10 soorten potten en pannen, een oven, een microgolf, een waterkoker, kruiden, 3 frigo's, een wasmachine, droogrek, al het kuisgerief dat je je kan indenken - inclusief een voorhistorische stofzuiger - en zeker niet het minst belangrijk: gezellige sfeer. Wat een luxe. Gisteren heeft Giulia, de Italiaanse hier die mijn grootste bron van uitleg en entertainment is wat betreft de Italiaanse cultuur, echte spaghetti carbonara gemaakt. En ik moet zeggen: hij was een stuk beter dan alle carbonara die ik ooit al gegeten had! (het geheim ingrediënt is ajuin) Daarmee heb ik ook direct de uitdrukking van de dag geleerd: 'prendere uno spaghetto' (= angstig worden) Zalig Italiaans toch. Een van de grappigste zinnen die ik gehoord heb tot nu toe, is de beschrijving van de Italianen over hun land: "Pasta, pizza, mandolina, sei bellissima, Roma, Venezia, Aah!"(dit moet je heel snel zeggen en zo zangerig mogelijk)

Straks gaan we met een paar van ons kot naar een panelgesprek met de dirigent en de regisseuse van Carmen - beiden zeer bekend hier -, kwestie van in de sfeer te komen om te gaan kijken volgende week! Ik ben benieuwd... Voor de rest, aan de gelovigen die deze blog lezen: wees vrij om te bidden dat Matlab miraculeus terug wil werken op mijn computer, want tot dan ben ik thesisgewijs werkloos. Nog voor ik deftig kon beginnen, helaas. *grmbl windows*

Designers om het tuintje leiden in Milaan

Zoals verwacht was het weekend heerlijk: zelfs de weergoden hadden een uitzondering gemaakt, zodat ik zaterdagochtend nog alle mooie toeristische plekjes kon tonen met een blauwe hemel in plaats van stortregen. En bij deze kan ik dus met volle overtuiging zeggen: Zonnen op de top van de Duomo is heerlijk. Aan al dezen die dachten dat Kathleen met een laagje bruinen zonder zon ging terugkomen: U was in de buurt!


Na het nodige japannertoerisme zijn we dan overgeschakeld op het fashion-gedeelte, uiteraard terwijl we alle Italiaanse trekjes en curiositeiten aan het bestuderen waren (onder andere de verschillende politiemachten die in Milaan rondhotsen, waarvan het exemplaar op de metrofoto - uiterst subtiel getrokken - vermoedelijk een van de carabinieri is; die met het tofste uniform)
Zoals je aan de foto van Armani kan zien, was niet alle shopping een even grote marteling voor Maarten;) Na alle peperdure snufjes van Ferrari te hebben onderzocht en een open fotosessie met een model te zien - een gigantische rij gibberende meisjes was aan het wachten om in zijn armen te staan -, zijn we overgeschakeld tot de echte glamour: via Monte Napoleone.














Niet zomaar een sjieke buurt, maar de straat waar elke zichzelf respecterende designer een boetiekje heeft staan. En dus besloten we eens te proberen hoever we konden gaan in sjieke kleren passen, de klant is toch koning nietwaar? Maarten probeerde een Hugo Boss, ik een kleedje van Iceberg en Kathleen sloeg het allemaal met maar eventjes de galakledij van Versace (zet maar een nulletje achter jullie idee van de prijs) uit te proberen! We hadden er ons al in getraind om alle kleren strategisch af te kraken zodat we toch maar niets moesten kopen, en het smoesje dat we een suitekleed zochten voor een trouw in het lang ging erin als zoete pap. Nietsvermoedend ging de verkoopster andere maatjes en kleuren halen! En wij maar gniffelen. Tenminste hadden ze deze keer iets te doen...