Historisch moment: ik ben tickets gaan halen voor de Scala (in dummy-taal: de opera van Milaan). Niet zomaar tickets, maar kaartjes voor Carmen geregisseerd door een heel bekende Italiaanse - heb ik mij laten vertellen - parterre in een van de beste opera's ter wereld en dit allemaal voor het luttele bedrag van 10 euro *kijkt trots*. Ik ben er weliswaar voor moeten opstaan om 5u om 6u in de rij te gaan staan, maar dat bleek zo'n slordige 170 euro waard toen we naar de normale prijzen van de opera keken en daar heb ik het wel voor over. Ondertussen heb ik de dan ook eens een koffie kunnen binnenkappen om 7u 's ochtends met zicht op de Duomo waarachter de zon opkwam, best wel de moeite.

Ondertussen veel kleine en grote dingen gebeurd: heb nog eens een sociale analyse gedaan over de Italianen - daar amuseer ik mij vooral op de metro mee - en mijn lijstje met kenmerken is behoorlijk aangegroeid. Zo ook mijn kennis van het Italiaans en leuke uitdrukkingen, bv "i film panettone" zijn de melige films die ze in de kerstperiode uitgeven (panettone is een gebak dat de Italianen met Kerstmis eten). Daarbij hebben we in de laatste Italiaanse les ook alle typische gebaren geleerd, die ik uiteraard vleitig uitvoer.

Zaterdag was het Halloween en aangezien dit blijkbaar uitbundig gevierd wordt hier in Milaan, hebben Pieter en ik ook ons beste beentje voorgezet. Aangezien verkleedkleren en schmink kopen nogal tam is, hadden we al onze creativiteit uit de kast gehaald: een wit gezicht kregen we nivea te mengen met bloem (weliswaar op een strategische manier om geen klonters op ons gezicht te kwakken, wat helaas niet volledig lukte bij Pieter hihi), de finishing touch was door met een oogpotlood vampiertanden te tekenen en wallen te vergroten zodat we er dood uitzagen - helaas niet zo moeilijk in mijn geval - en onze lippen bleek te maken met fond de tint. Daaronder een kostuum - dracula - voor pieter en een secretaresse-outfit voor mij met twee extra rode stipjes in de hals, en klaar is kees! (kids, don't try this at home, want na een tijdje ging de bloem er redelijk af en begonnen mensen mij te vertellen dat ze eerst dachten dat ik gewoon mij opgemaakt had...slik) Het was geen schitterende vermomming, maar de prijs-kwaliteitverhouding was goed, vooral toen ik op het feestje nog een draculamantel naar mij gesmeten kreeg, en niemand die kwam opeisen:) Een schitterende avond, en niet in het minste door vele cool verklede feesters die er rondliepen (onder andere man die zich in de mannetjes van clockwork orange hadden verkleed, met alles erop en eraan). Voor de eerste keer ben ik ook uitgegaan met Belgen (echte) die ik nog niet op voorhand kende, en dus was het een stukje een belgisch feestje voor een keer - ze hebben zelfs Technology van Milow gedraaid! What can I say, alle stukjes België die ik hier kan krijgen, neem ik met open handen aan (heb trouwens koekjes van De Strooper gevonden in Coop hier, joepie!)

Er was eens... Venezia

Mijn (sociaal) leven heeft tijdelijk op een laag pitje gestaan, een beetje als voorbereiding op wanneer Piet kwam, en toen had ik plotseling weer veel te vertellen! (en geen tijd om het neer te zetten) En ik was blij, en het werd mooier weer, en alles was goed. En we gingen een weekendje naar Venezia!

Dit was uiteraard na we alle speciale plekjes in Milaan hadden bezocht, hij aan iedereen hier was voorgesteld, mijn appartement had gekeurd, een Libanees feestje op de residentie hadden meegemaakt (wekelijkse traditie) en niet onbelangrijk een aperitivo hadden gedaan. Bij dat laatste was er gelukkig veel volk, anders hadden de uitbaters misschien gemerkt dat Piet de helft van de toog aan het leegeten was en een kleine 10 keer terugkeerde om zijn bordje te vullen...maar het buffet was heerlijk en vol, en Piet werd een overtuigd aperitivoganger.


Zondagochtend vertrokken we 's ochtends vroeg met de trein naar Venezia. Zelfs een uur vroeger dan we wouden, want in het sprookje hadden we er natuurlijk niet bij stil gestaan dat het uur veranderde dat weekend en tot die conclusie kwamen we pas om 7u 's ochtends...Maar niet getreurd, want van dan af liep alles zodanig op rolletjes dat we bijna dachten dat we het geluk verdiend hadden! Venezia was ronduit heerlijk en niet in het minst omdat het in een warm nazomerzonnetje gehuld was. Piet had een expertgids bij zodanig dat we alle verdoken plaatsjes konden ontdekken, wisten waar we een overzetgondel konden nemen voor slechts 50 cent (ipv 20 euro per half uur) en schitterende voetverterende wandelingen konden maken. Hiernaast een paar fotootjes (dankzij de camera die Elisabeth had meegegeven, waarvoor zeeer veel dank)

Sociologia

En toen was het er: de koude. Op drie dagen ben ik veranderd van geen jas naar de dikste jas die ik meehad (mijn winterjas dus), en dat allemaal terwijl het er elke dag exact hetzelfde uitziet...zot.

Volgens de politechnico is het academiejaar nu pas echt begonnen blijkbaar, want gisteren was er nog een welkomstreceptie voor erasmussers. Daar moet je je niet te veel van voorstellen, want het was in een tochtige betonnen 'agora' - die architecten toch - vol buitenlanders en opportunisten waarvan zo'n 30% effectief erasmus was. Het hapjesbuffet was dus weg in 5 minuten, maar we Koni en ik hebben ons wel goed geamuseerd met mensen bekijken. Ongelooflijk hoeveel rare mensen er hier rondlopen, heb ik mij gisteren gerealiseerd. De weddenschap ging dan natuurlijk over welke nationaliteit ze hadden...tweede conclusie van gisteren: er lopen veel te veel Italianen met een non-Italiaans uiterlijk rond hier in Milaan! De zekerheden zijn niet meer wat ze geweest zijn.

Sinds dinsdag zijn ook de Italiaanse lessen begonnen: op en top kwaliteit*kuch* Als je op de achterste rij zit zie je dat er vanvoor een vrouwtje staat en dat haar mond beweegt, en wanneer iedereen plotseling ook begint rond te scharrelen gaat het er meestal om dat zo goed mogelijk na te bootsen. Maar de mensen op de laatste rij zijn best wel sympathiek en met een babbeltje te doen in het Italiaans leer je ook veel bij, en dat is uiteindelijk waar het allemaal om draait. (nvdr: dit is sterk op flessen getrokken, af en toe doen we ook wel iets nuttigs in de les) Op sociaal vlak is het best ook wel grappig om het groepsgedrag te zien van een groep die elkaar niet kent en zichzelf in groepjes moet splitsen en geforceerd sociaal moet doen. Op de Spanjaarden na natuurlijk, want zij hebben hun eigen groep al van in het begin en kakelen gezellig door.

Nog een laatste grappig voorval op de metro waaraan ik de titel opdraag: ik stond nietsvermoedend in de metro toen er een hitsig Italiaantje in de metro aan het bel-lopen was. En plotseling duikt ze onder mijn arm! Hilarisch. Vooral aangezien mijn arm op schouderhoogte was...ik kon me niet houden van lachen, tezamen met de rest van de metro.

Low life

Aangezien de tijd precies toch wel een beetje rap gaat en ik nog veel te weinig gedaan heb voor mijn thesis, ben ik de laatste dagen een halve homie geweest. Het boek dat ik van mijn promotor gekregen heb om door te nemen gaat letterlijk een pagina per half uur, dus heb ik de voorbije dagen toch wel al zeker 4 pagina's doorgeworsteld (en mijn volledige cursus statistiek van in het eerste jaar). Heb tegelijkertijd ook een verslaving aan de serie 'House' opgedaan, best wel een goede manier om mijn systeemfysiologie op te frissen. (en als dat excuus niet goed genoeg is, verzin ik er wel een ander)

Vandaag was de Jamaicaan van ons groepje jarig. Hij wordt 17 en is constant in aandachts- en goedkeuringsnood, dus hebben we hem een opblaasbare pop gegeven. Ronduit hilarisch hoe hij ermee in de gang liep rond te zwaaien in volle euforie. Foto's komen nog:) Ondertussen heb ik ook een minilesje jamaicaans gehad: gelukkige verjaardag is "big up pon yu earth strong" (te zeggen met getuite lippen uiteraard)

Ben net tot de conclusie gekomen dat ik nog niets gezegd heb over mijn roommate: ze is ongeveer 4 dagen geleden definitief ingetrokken in het appartement en heeft mij een halve hartaanval bezorgd toen ik nietsvermoedend mijn kamer binnenstapte en iets in een roze pyjama zag. Mijn kamergenoot in een notedop: best wel grappig en vriendelijk, van Kameroen, heeft veel roze spulletjes - inclusief barbieroze koffer -, dekt haar bed zo strak op dat een vlieg er niet op durft gaan zitten en valt in slaap en wordt wakker met haar computer (lekker energieverspillend met het scherm de hele nacht aan). Dat laatste is best wel handig om wakker te worden 's ochtend vroeg, want de laatste keer dat ik om 7u moest opstaan dacht ik al om half 6 dat ze naar haar computer aan het kijken was en ik mijn wekker ook bijna zou gaan...en toen bleek dat ik nog anderhalf uur mocht slapen*gelukzalige glimlach*

Er zijn hier nog een paar Iranese meisjes in het appartement ingetrokken ook, maar zij hebben precies een beetje territoriumdrang: er staat een waskom met spullen in de badkamer, een torenhoge stapel dozen in de gang en een rij schoenen in de keuken...Qua vreemdheid kunnen ze wel op tegen de chinezen, hoewel die toch nog steeds een grote bron van vertier zijn hier. Had Sarah Palin niet alleen gezegd dat mens en dinosaurus hadden samengeleefd, maar dat ook de chinezen 1000 jaar geleden met een ruimteschotel op aarde geland waren, dan had ik het waarschijnlijk geloofd.

Metroman

Godzijdank, mijn kabel werkt definitief. Gedaan met verhuizen naar beneden of ongezellige studiekotjes om aan internet te kunnen. Wat het weer betreft, ben ik tot de conclusie moeten komen dat België mij een pessimist heeft gemaakt. Tot nu toe nog maar 1 dag met regen - en dan nog zalig onweer - en vandaag weer zalig blauw. Heb ook een nog beter ijsjeskraam gevonden: 1.6 voor 2 bollen heerlijk artisanaal ijs, vlakbij de unief: is nice.

Het Chinees eten van vorige keer viel trouwens ook best wel te pruimen. Mocht wel, want we hadden er 2 uur aan gekookt... Helaas rook mijn keuken de dag erna nog naar de kruiden. Laten we zeggen dat het een goede inleefoefening was om mijn buren beter te verstaan.

Eergisteren ben ik tot de conclusie gekomen dat ik bijna de helft van al mijn maaltijden op de metro eet, vrij confronterend. Helaas valt er niet veel aan te doen, want mijn lessen zijn ofwel om 8u15 ofwel om 13u15 en aangezien het ongeveer een uur op de metro is, zitten we er meestal gezellig te knabbelen op broodjes. Tot groot jolijt van de omstaande italianen, want voor hen zijn we blijkbaar een halve attractie. Ik neem aan dat chocolade eten bij je boterham iets typisch belgisch is...

Als voornemen had ik dus vroeger opstaan om te ontbijten. Allemaal goed en wel, tenzij je maar 1 kop cornflakes binnenkrijgt en de volgende mogelijkheid om te eten zich aanbiedt om 4u in de namiddag... Jawel, gisteren viel de 9u lesmarathon toch net iets te zwaar op mijn maag. Dan maar de laatste twee uur geruild voor een pasta met pesto.

Hier nog een foto van gisteren, toen we plotseling een aanval van post-itplakken kregen. Het begon allemaal met mijn naam in het Arabisch schrijven, en plotseling was iedereen verschillende geschriften en mopjes over elkaar aan het rondplakken. Ik neem aan dat de foto de rest van het verhaal wel vertelt...

Vanavond Libanees eten, ben er nog niet uit of ik het lekker vind of niet. De thee en waterpijp zijn in ieder geval al niet mis!

Zonnekloppen

Aangezien ik de vorige dagen een schijnbare vloek had over al mijn communicatiemiddelen (letterlijk alles), hier een bericht dat ik dinsdag geschreven heb :

Al twee dagen wit weer, dit voorspelt niet veel goeds..Gelukkig heb ik het maximum gehaald uit de vermoedelijk laatste zomerdagen hier; het weekend was ronduit schitterend. Zaterdag gaan picknicken aan het lago di como, volgens plan normaal in het mooie Lecco maar toen die trein uit een ander station bleek te vertrekken zijn we toch maar naar Como zelf gegaan. Daar kon je helaas niet zwemmen in het meer, maar dat maakte het er niet minder mooi op en de zon was nog altijd lekker warm. Teruggekomen in de residentie was er een verjaardagsfeestje voor Jafar (de libanees) en hij vroeg ons of we niet mee uitgingen in de stad, dus hebben we dat maar gedaan (een hele opoffering uiteraard). De club - le Banque, echt sjiek - bleek wel te sluiten om half 5 en onze eerste bus terug was pas om kwart na 5, dus weet ik nu ook de galleria vittorio emmanuele er leeg uitziet. Best wel tof om in het midden op de grond te gaan liggen en naar het plafond te kijken...

We hadden stiekem ook al heel de week het plan gehad om zondag naar Genova te gaan. Dat is wel 2u trein en als je daar nog wilt genieten van zon, zee en strand, dan is vroeg vertrekken de enige optie...helaas is dat net ietsje moeilijker wanneer je pas om 6u in bed ligt. Maar we hadden besloten geen sissies te zijn, en dus stonden we tegen 11u in Varazze (badstad dichtbijGenova). Helaas was Murphy ook opgestaan en had de hemel mooi zwart gemaakt voor ons, zodat het aan het druppelen was eer we goed en wel op het strand waren.. Een moe mens is gelukkige niet zo veeleisend en we deden nog een dutje. Goede keuze, zo bleek, want ik werd wakker van de zon in mijn gezicht: een half uur later was de hemel weer straalblauw! En dus konden we nog een paar uurtjes genieten van de heerlijke zee - in oktober zowaar - vooraleer we de toerist gingen uithangen. Genova zelf wordt door Italianen blijkbaar niet zo hoog ingeschat, maar heeft wel een gouden periode gehad tegelijkertijd met die van Venetië, en dus waren er veel toffe middeleeuwse straatjes en mooie pallazzo's.

Hieronder een paar foto's van onze tripjes: we (zoals je kan lezen hebben we een clubje opgericht) zijn tot de conclusie gekomen dat we bijna alle rassen vertegenwoordigden op de wereld, en dusis het niet nodig te zeggen wie wie is op de foto: Fadi (Mexicaan), Stanley (Jamaicaan), Connie (Bulgaarse), Ilya (Rus) en op de foto van aan de zee ook nog Pieter (groot) en Nihma (Iraniër).Gisteren heeft Fadi trouwens heerlijk mexicaans gekookt voor ons allemaal (fajitas,mmm), en omdat we met twee Belgen zijn in het clubje hebben we ook chocomousse gemaakt. Pieter heeft namelijk 5kg chocola van thuis gekregen en bijna iedereen wist niet eens wat het was! Cultuurverschillen I guess.

Wat mij doet denken aan de Chinese gemeenschap hier in mijn appartement, die ronduit hilarisch geweest zijn de laatste dagen; bijna elke keer ik de frigo opendoe, schiet ik in de lach. Zo ligter pasta fris te koelen en zitten er tortelloni (vergelijkbaar met ravioli) in de diepvries. Dat laatste waren ze eergisteren aan het koken onder de overtuiging dat het dumplings waren, en toen ik ze vertelde dat het totaal iets anders was en er spinazie binnenin zat, waren ze volledig van de kaart. Het stond ook al dubbel zo lang te koken dan moest en dan hebben ze het lekker opgegeten als een soepje - met het kookwater bij, welteverstaan. Er is trouwens ook nog een mysterie gebeurd met het chinees meisje (Chen) dat gisteren meegegeten had met ons, want de chinezen op mijn gang kwamen zich excuseren aan mij vandaag (vraag mij niet waarom) en zeiden dan dat ik vandaag wel nog in de keuken mocht koken hoor, "it is fine". *squeeky voice* Vanavond kookt Chen chinees voor ons, ik ben benieuwd...

Al sinds ik mijn lessenrooster had gekregen, was ik met tegenzin aan het uitkijken naar vandaag. Ze waren er namelijk in geslaagd 4 lessen na elkaar te plannen - senza pausa jawel - goed voor 9u lesplezier aan een stuk. En uiteraard om 8.15 beginnen, betekent hier vertrekken om 7.15 ten laatste (leve het spitsuur). Iedereen die mij kent kan al op voorhand voorspellen dat zo'n plan nooit lukt, en dat klopt, ben pas om 7u uit mijn bed gesukkeld en om 7.40 waren we goed en wel onderweg. Wonder boven wonder nog op tijd in de les geraakt, want hier is het academisch kwartiertje een must (lees: geen prof haalt het in zijn hoofd om vroeger les te geven dan een kwartier later dan het vooropgestelde uur, studenten komen gewoon binnenwandelen een uur later).

Les1: gelukkig klakkeloos overschrijven van bord - mijn brein kan niet veel meer aan zo vroeg 's ochtend... Met het nodige vloeken tussenin weliswaar, want als je niet gehoord had wat de prof zei, was het letterlijk ontcijferen wat hij schreef. En leve wiskundige formules!

Les2: ronduit saai, heb me dan maar toegelegd op nederlands leren aan inboorlingen. Best wel grappig, vooral als ze 'konijn' proberen uitspreken; de les ging nu eenmaal onder andere over de rij van Fibonnacci.. Onder het motto beter iets dan niets heb ik dan ook nog 2 regeltjes notities genomen:Fibonnacci leefde in Siena in de 14e eeuw en de wetten van Newton zijn in 1666 gemaakt.Ziezo, plicht vervuld.

Les3: 40 minuten te laat begonnen, hoera, want dan had ik toch tijd om mijn lunch op te eten. Wat een les moest wezen van 3u was in totaal een dik anderhalf uur effectief, best wel toffe prof! Daarnaast heeft ze ook nog voorgesteld om de les in het engels te geven - wat we nobel afgeslaan hebben - èn kijkt ze om de 5 minuten in onze richting om te zien hoe groot het vraagteken op ons gezicht was. Niet groot in mijn geval, want de les was zo interessant dat ik praktisch alles kon volgen (neuro-engineering).

Les4: terug Teoria dei sistemi non lineare(het saaie), en onze lesmaatjes moesten naar een verplicht vak. Brossen in het Italiaans is 'saltare' en ik had me dus bijna tot een salto laten verleiden, maar we zijn er uiteindelijk toch gaan zitten. Weliswaar met een paper die ik moet lezen voor mijn thesis, kwestie van een garantie te hebben dat ik toch iets nuttigs deed.

Ziezo, zo zie je maar dat stressen voor een zware dag helemaal niet nodig is hier in bella italia, tutto a posto en we zien wel wat er komt. En na 9u les nog fris zijn als een hoentje, dat kan alleen maar hier!

PS: ik verhuis in november officieel naar mijn super-appartement, joepie!