Aangezien iedereen van het appartement pas terugkwam ten vroegste 3 dagen na mij, ben ik voor een tijdje Giulia gaan vergezellen in Parma (en mocht ik direct ook kennismaken met haar zus, ouders, grootmoeder en 4 katten..).
'Overleefd' is wellicht een te sterk woord om mijn gevoel van de voorbije dagen te beschrijven, maar mijn maag is wel een paar keer samengekrompen. Bijvoorbeeld wanneer we met de auto aan 70km per uur een rotonde overvlamden, of wanneer ze me een koffie voorschotelden met de hoeveelheid caffeine waarvan je haar gaat rechtstaan en dan doodleuk een uur later vragen of ik er nog eentje moet hebben...ik voel me dan nog zo actief als een eekhoorn die aan de snelheid van Roadrunner het bos doorcrost, maar zij drinken het gezellig 4 keer per dag alsof het een fruitsapje was.
Ja, die stereotypes van de italianen zijn alvast waargemaakt. Het levensritme stond me anders ook wel aan: avondeten tegen 9u, napraten voor een paar uurtjes, daarna eens uitgaan en lekker slapen tot de middag. Helaas werkte dit minder productief voor de toeristenuitstapjes, want ik ben er geen enkele keer in geslaagd om Parma by day te zien... Maar ach, dat was ook niet mijn grootste zorg, mijn 'insidertoerisme' was wel dubbel zoveel de moeite waard!
Wat me wel verwonderde, was het eten; In bijna niets leek het op hetgeen wat je bij een Italiaan in België voorgeschoteld krijgt. Dat heeft waarschijnlijk veel te maken met het feit dat wij er meestal pasta of pizza bestellen, en dat dit voor hen geen echte maaltijden zijn. Om het goed te doen, begin je met een minestra (enormvullende dikke soep), risotto (consistentie van rijstpap maar een zoute smaak, zo heb ik een heerlijke homemade gegeten met pompoen) of pastaschotel. Daar kan gerust nog wat kaas, hesp of brood bij - maar smeer je boterhammen niet! alles moet apart - en die dingen blijven staan tot bij het vlees. Eventueel komen daar nog groentjes bij, wat over het algemeen wel nog op onze keuken lijkt, behalve dat je nooit groenten èn aardappelen zal hebben. Daarna nog een beetje witte kaas waarvan ik de naam vergeten ben (het begint met een t) eventueel met brood, en een dessertje (panettone bijvoorbeeld). Tenslotte volgt nog een dadeltje of nootje of fruitje, afhankelijk van hoe lang je wil nakeuvelen. En ik kan je vertellen, als ik dat allemaal moest binnenstoppen op een pas wakkere maag, zei de grootmoeder mij elke keer dat ik zo weinig at en liet ze mij bij wijze van spreken niet los tot ik mijn gigantische schep opgegeten had!
Tenslotte verdient ook Giulia's papa nog een vermelding, hij deed me een beetje denken aan de vader uit 'My big fat greek wedding': alles uitleggen met een luide stem, altijd gelijkhebben en vooral altijd nog een beetje verder erover blijven voortbabbelen ook al valt hij in herhaling. Dankzij hem heb ik geleerd hoe het hespverwerkingsproces eraan toegaat - en zeg niet zomaar salame tegen salume! -, wanneer ze het feest van het varken vieren en wat ze daar allemaal voor doen, waar exact de regio's zijn om parmigiano en prosciuto di Parma te maken en hoe de bedrijven eruit zien, wie de topskiër van de Parma is die onlangs wereldkampioen was, dat naar de pizzeria niet op restaurant gaan is en nog zoveel andere (al dan niet interessante) weetjes. Ja, ik mag zeker concluderen dat het een interessant tripje geweest is!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten