Veni, vidi, vici

Dag 3 in Milaan. Eigenlijk lijkt het nog maar de eerste dag en toch al meer dan een week geleden dat ik hier toekwam, want de tijd gaat razendsnel. Elke dag hondsmoe in mijn bed gekropen met 1000 gedachten die door mijn hoofd zweven.

Niet dat ik geen tijd had om na te denken, want wachtrijen verzinnen kunnen de Italianen wel. Met heel ingenieus uitziende flatscreens duiden ze aan welke nummertje aan welk loket mag komen, alleen zijn er duizend verschillende soorten nummertjes die je kan nemen.En dus stond ik aan de ticketjesrij in mijn haar te krabben: 'buitenlandse studenten'? ah wacht,daar staat een Italiaans woord met Erasmus naast.Of nee,'exchange students'. Of moet ik naar 'Welcome desk'?Uiteindelijk was de juiste keuze 'Studesk2', mijn studentensecretariaat... En gelukkig kwam ik dat al te weten na anderhalf uur, of mijn 3 uur wachten waren nog eens verdubbeld...

Met de juiste papieren op zak kon ik dan op zoek naar mijn residentie. Heel moeilijk was dat niet, want ze staat vlak naast de uitgang van de metro en dankzij google maps herkende ik het daar al. Gelukkig had ik een bagagedrager (lees: mama) bij mij, want zelfs al moest ik niet ver stappen, de trappen van de metro op en af met 40 kilo (stiekem zelfs iets meer) is toch geen sinecure... Op de residentie was er gelukkig een lift, al kan ik van veel meer luxe niet echt spreken zonder lavabo op mijn kamer en met twee kookplaatjes voor tien personen...Mijn kamer is wel aan de zuidkant wat heerlijk is, want nu kan ik in het zonnetje op mijn bed zitten typen:)

Van weer kan ik hier in ieder geval niet klagen. Alle sites die zeiden dat het hier zou regenen, kunnen er niets van, want het voelt echt nog zomervakantie, zalig topjesweer. En laten we hopen dat dat toch zeker de komende dagen zo blijft, want morgen is er iets groots te doen voor de Duomo (het grote plein dus). We hadden het aan een paar agenten gevraagd en ik had concert verstaan en mama modeshow, dus dat kan in ieder geval al niet mis! Vanavond is er een welkomstavond voor erasmussers, dus hoop ik daar een beetje volk van mijn faculteit te leren kennen.

Tot nu toe hou ik het bij Pieter, die exact hetzelfde als mij doet en hier een verdieping onder op kot zit. Van alle mensen die ik hier al ben tegengekomen (niet zoveel volk zover),was er nog maar eentje europeaan buiten Pieter en mij, dus laten we hopen dat dat snel verandert.

Ciao!