Designers om het tuintje leiden in Milaan

Zoals verwacht was het weekend heerlijk: zelfs de weergoden hadden een uitzondering gemaakt, zodat ik zaterdagochtend nog alle mooie toeristische plekjes kon tonen met een blauwe hemel in plaats van stortregen. En bij deze kan ik dus met volle overtuiging zeggen: Zonnen op de top van de Duomo is heerlijk. Aan al dezen die dachten dat Kathleen met een laagje bruinen zonder zon ging terugkomen: U was in de buurt!


Na het nodige japannertoerisme zijn we dan overgeschakeld op het fashion-gedeelte, uiteraard terwijl we alle Italiaanse trekjes en curiositeiten aan het bestuderen waren (onder andere de verschillende politiemachten die in Milaan rondhotsen, waarvan het exemplaar op de metrofoto - uiterst subtiel getrokken - vermoedelijk een van de carabinieri is; die met het tofste uniform)
Zoals je aan de foto van Armani kan zien, was niet alle shopping een even grote marteling voor Maarten;) Na alle peperdure snufjes van Ferrari te hebben onderzocht en een open fotosessie met een model te zien - een gigantische rij gibberende meisjes was aan het wachten om in zijn armen te staan -, zijn we overgeschakeld tot de echte glamour: via Monte Napoleone.














Niet zomaar een sjieke buurt, maar de straat waar elke zichzelf respecterende designer een boetiekje heeft staan. En dus besloten we eens te proberen hoever we konden gaan in sjieke kleren passen, de klant is toch koning nietwaar? Maarten probeerde een Hugo Boss, ik een kleedje van Iceberg en Kathleen sloeg het allemaal met maar eventjes de galakledij van Versace (zet maar een nulletje achter jullie idee van de prijs) uit te proberen! We hadden er ons al in getraind om alle kleren strategisch af te kraken zodat we toch maar niets moesten kopen, en het smoesje dat we een suitekleed zochten voor een trouw in het lang ging erin als zoete pap. Nietsvermoedend ging de verkoopster andere maatjes en kleuren halen! En wij maar gniffelen. Tenminste hadden ze deze keer iets te doen...