Alweer een tijdje geleden, want weer een examen dat roet in het eten gooit om dingen te doen - buiten tijd verdrijven en mezelf wijsmaken dat ik aan het studeren ben. Want ja, die examens hier lijken toch middelbare schoolniveau en het vorige ben ik ook doorgeraakt zonder al te veel te doen, dus waarom de moeite nemen? Tot wanneer ik het deksel op mijn neus kreeg uiteraard: 2u tijd voor een examen waar ze er hier bijna 4u voor zouden geven. Tik tak tik tak...en dan piekt die adrenaline wel!
Voor de rest gaat het leven in het appartement hier gezellig voort, vorige week hebben we de verjaardag van Anna (de Amerikaanse) gevierd. Heerlijk kotfeestje met lekker eten - uiteraard aangezien Giulia, de Italiaanse, het gemaakt/gekruid had -, praten over duizend en één dingen en proberen onuitspreekbare zinnen na te bootsen in 3 talen. (de voertaal gaat van Italiaans over tot Frans met Johanna en Lucie tot Engels en terug naar Italiaans) Na het feestje nog met Giulia gaan ronddwalen in het Milaan dat bijna ging slapen en nieuwe plekjes verkend. O, hoe zalig is het toch om van mijn appartement een wandelingetje in het centrum van de stad te kunnen doen!
Het hoogtepunt van de maand was echter vrijdag: La grande Scala*gewichtig gezegd*. Een sprookje van een opera, zowel het gebouw als Carmen zelf, met muziek die je deed wegdromen naar veel verschillende plekken. En zodanig geavanceerd dat in elke zetel een schermpje hing waar je de tekst op kon doen verschijnen in 3 talen; zeer handig aangezien ik anders niet echt veel van het verhaal had kunnen volgen. Het was ook best wel tof om met een opera vol jeugd te zitten, de sfeer zat er op het einde goe
d in (lees: staande ovatie en "Braavo, braavo" alom) dus ik denk dat de acteurs ons wel een dankbaar publiek vonden. De foto hiernaast is een gelukkige mengeling geworden van het uitzicht vanop het balkon (wat een Sissi-gevoel) en de receptiezaal. Laat die bals maar komen zou ik zo zeggen..Dit weekend is een verlengd weekend omwille van San Ambrogio, de beschermheilige van de stad (helaas is Sinterklaas hier nergens te vinden), dus ga ik met Johanna en Lucie Turijn en Aoste bezoeken de volgende dagen. Dat belooft...
Tenslotte nog een paar bedenkingen over Italië: Hier in Milaan zijn ze absoluut slecht in 3 dingen:
- Banken: er zijn er op elke hoek van de straat en meer verschillende soorten dan je kan onthouden, en het zijn allemaal prutsers. Volgens mij verdient een gemiddelde bank hier het meeste aan klanten die van bank verwisselen..
- Telefonie: regelrechte afzetterij. Het kost mij minder om met een belgisch nummer te smsen dan met een italiaans! En ik ben al zonder bereik gevallen op de campus van de universiteit - jawel, binnen de ring van een grootstad.
- Waterafvloeiing: misschien is het uit wishfull thinking, maar de stad is absoluut niet voorzien op regen. Bij het minste dat uit de lucht valt, vormen zich overal plassen - uiteraard net op zebrapaden - en drupt het wel in elk metrostation. Dat laatste proberen ze dan op te lossen, of beter in de hand te houden door er zagemeel te leggen, en dat resulteert dan in zeer smakelijke hoopjes drek in het midden van een gang...het lek oplossen is duidelijk teveel gevraagd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten