Er was eens... Venezia

Mijn (sociaal) leven heeft tijdelijk op een laag pitje gestaan, een beetje als voorbereiding op wanneer Piet kwam, en toen had ik plotseling weer veel te vertellen! (en geen tijd om het neer te zetten) En ik was blij, en het werd mooier weer, en alles was goed. En we gingen een weekendje naar Venezia!

Dit was uiteraard na we alle speciale plekjes in Milaan hadden bezocht, hij aan iedereen hier was voorgesteld, mijn appartement had gekeurd, een Libanees feestje op de residentie hadden meegemaakt (wekelijkse traditie) en niet onbelangrijk een aperitivo hadden gedaan. Bij dat laatste was er gelukkig veel volk, anders hadden de uitbaters misschien gemerkt dat Piet de helft van de toog aan het leegeten was en een kleine 10 keer terugkeerde om zijn bordje te vullen...maar het buffet was heerlijk en vol, en Piet werd een overtuigd aperitivoganger.


Zondagochtend vertrokken we 's ochtends vroeg met de trein naar Venezia. Zelfs een uur vroeger dan we wouden, want in het sprookje hadden we er natuurlijk niet bij stil gestaan dat het uur veranderde dat weekend en tot die conclusie kwamen we pas om 7u 's ochtends...Maar niet getreurd, want van dan af liep alles zodanig op rolletjes dat we bijna dachten dat we het geluk verdiend hadden! Venezia was ronduit heerlijk en niet in het minst omdat het in een warm nazomerzonnetje gehuld was. Piet had een expertgids bij zodanig dat we alle verdoken plaatsjes konden ontdekken, wisten waar we een overzetgondel konden nemen voor slechts 50 cent (ipv 20 euro per half uur) en schitterende voetverterende wandelingen konden maken. Hiernaast een paar fotootjes (dankzij de camera die Elisabeth had meegegeven, waarvoor zeeer veel dank)