Kunstige afsluiter

Momenteel zit ik op Malpensa Airport, te wachten op mijn vertraagde vlucht, te wachten op wat er mij te wachten staat in het Siberische België...Tot voor een week deed het raar om terug te keren, maar nu lijkt het precies of ik er al een beetje terug ben. In de bus waande ik me zelfs eventjes in Gent; ik vermoed dat het allemaal in ons hoofd zit.

Ondanks het feit dat ik Milaan nu toch 3 maand m'n stad kon noemen, heb ik deze week nog een hoop nieuwe dingen gedaan. Te beginnen met de Triennale op sombere zondag: de beste dag om een museum van moderne kunst te bezoeken! Het was een aangename verrassing om te zien dat er ook politieke kunst aanwezig was en tegelijkertijd heb ik bedacht dat mijn unief wel heel erg
trendy moet zijn, aangezien de stoelen van op het terras voor het studentenrestaurant ook tentoongesteld stonden...(nvdr: zo'n comfortabele metalen stoelen had ik nog nooit gezien)

Maandagochtend kwam dan een onverwachtse uitnodiging aan en eentje voor niets minder dan het Laatste Avondmaal van Leonardo Da Vinci! Ze stelden het schilderij open voor iedereen - gratis dan nog! - omwillen van een jubileum van de restauratie. Wel, schilderij is
misschien niet volledig het juiste woord, want het kunstwerk nam een gigantische muur in beslag (mijn schatting: 6m op 3m). En voor een keer zal ik toch moeten toegeven dat het de moeite waard is om het in het echt te zien, want het licht dat precies vanuit de muur kwam, is anders op de foto's...al is dat wel geen 14 euro waard.

Dinsdag ben ik dan voor de eerste keer naar de discotheek aan mijn deur gegaan: de Hollywood. Daar gaat zogezegd al het sjiek volk van Milaan naartoe, maar volgens Giulia en mij betalen ze gewoonweg models om er te gaan zodat de gemiddelde zieligaard er ook naartoe komt. Was best wel een grappige avond om onnozel te doen, dat was namelijk de enige manier om niet op te vallen..

Vanaf woensdag werd het Kerstmis. Kadootjes gaan kopen, het appartement zich laten ontpoppen tot een knus alternatief voor kerststal (nvdr: dit valt met een dikke korrel zout te nemen), lekker melige kerstliedjes in repeat en als kers op de taart: ons eigenste kerstfeestje. Met crêpes à la française con prosciuto e mozzarella - kids: do try this at home -, Italiaanse hapjes en Amerikaanse Snickerdoodles als dessert. Van die laatste valt het een beetje moeilijk te beschrijven wat het is - misschien onder andere ook omdat ze mislukt waren - dus ik stel voor om de dichtsbijzijnde Amerikaanse vrouw hiervoor aan te klampen.

Zaterdag, de laatste volle dag in Milaan, en dus tijd om mijn frigo leeg te vreten en 's avonds een feestje te doen om u tegen te zeggen. En ik moet toegeven: daar is het wel een goeie stad voor! Onverwachts was ik wel vlug wakker de dag erna, want ik kreeg het bericht dat Zaventem gesloten was en alle vluchten afgelast waren..slik. Maar zoals mijn eeuwig geluk voorschrijft, ben ik wonder boven wonder toch op de vlieger geraakt: eind goed, al goed.